De route naar Sarajevo.

20.07.2022

Op naar Bosnië dus. Totaal onvoorbereid, voor zover we dat de voorbije 6 weken al waren. 🤷🏼‍♀️

We rijden langs de rivier richting de grensovergang in Bukovic. In de oldtimer voor ons treffen we een gelijkgestemde…’in rust we trust’. 😅

Max en Lore tipten ons dat een kaartje wel interessant is. Op naar Foča, het eerste grotere stadje net na de grens. Aangekomen aan het toerisme kantoortje staan we voor een gesloten deur. Het zou nochtans open zijn tot 15u. Het is 13u30. We lopen wat rond, veel is er niet te beleven. Een pintje drinken dan. Opnieuw naar het kantoor, niemand thuis. Met een ijsje in de hand druipen we af naar ons busje en zetten we de route verder naar Sarajevo. Een hoofdstad jawel! Dat doen we toch niet!? Maar we zijn zo dichtbij, stom om ze niet mee te pikken deze keer. Op zoek naar een camping, geen grote want daar hebben we een hekel aan. De kleine staan stampvol. En dan rijden we plots voorbij een weide, zonder afspanning. Interessant! We vragen een passant of hij weet wie de eigenaar is. Hij heeft geen idee. Hij verwijst ons naar het politiebureau iets verderop.

De sympathieke agent weet eveneens niet van wie het perceel is.

“Maar kunnen we er dan overnachten?”

“In de Balkan zijn geen regels en alles is van iedereen.”

“En is het dan veilig?”

“Dat kunnen we nergens garanderen.”

🤓 We hebben geen zin meer om verder te zoeken en gaan ervoor.

De zonsondergang, de stilte…een prima plek zo blijkt!