22.07.2022 – 23.07.2022

Die hittegolf hadden jullie gerust mogen houden! Deze keer laten we onze weg niet bepalen door ontmoetingen, wel door de temperatuur. Op naar iets koelere oorden maar liefst zonder al te veel kilometers. Lukomir, het meest afgelegen dorp van Bosnië, lijkt ons een leuke plek. Een lichte twijfel of het niet te toeristisch zal zijn. En route! De laatste 12km, en vooral de staat ervan, zorgen ervoor dat het aantal bezoekers beperkt blijft. Lowie schudt ons helemaal door mekaar maar hij doet het wel, op z’n gemak, wiel voor wiel. Hoe mooi zijn die zichten!

Aangekomen in Lukomir ploffen we neer aan de keukentafel bij Na Krovu Svijeta (niet met opzet maar deze tafel had nu eenmaal het mooiste zicht 😅).

We worden hartelijk ontvangen door Nermin, de gastheer. Hij runt de zaak met zijn ouders.

We bestellen een frisse pint om het stof door te spoelen en een kleine ‘pie’ tegen het eerste gaatje.

Hij vertelt ons dat het dorp enkel bewoond is van mei tot november wegens onbereikbaar in de winter door de sneeuw. Zelfs de oudere dorpelingen trekken weg. In de winter wonen ze in de rand van Sarajevo.

Ondertussen arriveren er nog wat kampeerders en al gauw schuift een sympathiek Schots koppel mee aan tafel en wat later voegt een duo toffe Slovenen zich bij het gezelschap. De gezelligheid stijgt en we bezetten de tafel de rest van de avond. Lekkere huisgemaakte kost en Rakia horen daar uiteraard bij. De kuddes schapen die worden binnen gehaald maken het plaatje compleet.

Het dorp maakt zich klaar voor de nacht. Wij mogen overnachten in de tuin.

De volgende ochtend worden we gewekt door het op gang komende dorpsleven. Zalig!

De kuddes gaan terug de bergen in om te grazen, de boer op het akker vlak naast ons aanschouwt zijn gewassen met een goedkeurend oog. In de keuken zijn ze ook al druk in de weer. We bestellen een grote kan koffie, krijgen nog wat tips van het Sloveense paar en trekken onze stapschoenen aan. Een bijna vlakke wandeling van 16km door het dal. Deze keer geen twijfel om een shortcut over de piek te nemen. Het is broeierig heet, wat moet dat geven in lager gelegen gebied. We willen het niet weten.

Aangekomen in het dorp nog een snelle hap, alweer een superlekkere bereiding van de mama, en we zetten koers richting Blidinje. Een natuurpark met alpine meer. Nog even twijfel over het nemen van dezelfde route uit het dorp of een andere nog slechtere. Niemand kan echt zeggen hoe slecht ze juist is. We wagen het erop. Op naar een koele nacht…

Beestje tijdens de wandeling 🤩