31.07.2022 – 02.08.2022

Terug naar Montenegro via de mooie Tarakloof en haar heldere blauwe water.

Naast Durmitor zijn er nog 4 Nationale Parken in Montenegro. Mooi verspreid over het land, tegenwijzerzin lijkt ons de meest efficiënte volgorde. Eerste op de lijst is daarmee Lovcen, aan de kust. Die richting uit dus. Op onze weg ligt Nikšić, de tweede grootste stad van Montenegro en bezitter van 2 mooie meren. Het drukke Krupac Meer en het rustige Slano Meer. We installeren ons op een gezellig terrasje in de binnenstad om op Park4Night een geschikte plek te vinden. We kiezen er eentje aan het Slano Meer.

En route. Die route blijkt meer off-road dan alles wat we al deden tijdens deze 8 weken. 🙈 1 voertuig breed, geen uitwijkstroken en rotsig.

Het zal wel aan die twee cocktails liggen maar deze weg lijkt mij minder erg dan de terugweg van Lukomir. Misschien moet ik dit wel onthouden voor de volgende off-road. 🤓 En daar staan ze plots, Leonie en Mikesh. Een opgeluchte blik in zijn ogen want hij ziet zelf geen mogelijkheid om verder te geraken. We verzamelen wat stenen om de grootste putten te delven en na 3 pogingen zijn ze erdoor.

Lowie waggelt er rustig achteraan.

De plek die zij uitkozen ligt een kilometer verder, de onze nog 7. We willen de zonsondergang niet missen en sluiten bij hen aan ipv door te rijden.

Ik maak shakshuka voor de hele bende. Die eieren in dat zakje in de koelbox werken op Steven zijn zenuwen, daarmee zijn we daar ook vanaf. 😉

Leonie en Mikesh zorgen voor het vuurtje en we praten tot middernacht.

Zij moeten de volgende ochtend de camper inleveren en dus vroeg vertrekken. We ontwaken alleen op deze fantastische plek. De laatste 2 zakjeseieren gaan naar het gewonnen brood. Een beetje taart op mijn verjaardagsochtend. 😋

Vooraleer we onze weg naar de kust verder zetten bezoeken we eerst nog het Ostrogklooster. Een klooster gebouwd in een rots en het belangrijkste pelgrimsoord voor Orthodoxe Christenen in Montenegro. Dat laatste begon pas door te dringen op de weg ernaartoe. We waren duidelijk niet de enigen met dat plan. We parkeren de bus op 3 km en stappen die laatste kilometers te voet omhoog. Boven aangekomen staat er een wachtrij van anderhalf uur (in de brandende zon) om het klooster binnen te gaan. 🙄 Vasilius mag dan helende krachten hebben maar ik vermijd liever een zonneslag dan hem te genezen.

Op naar de kust. Het doel is Perast, we stranden in Risan, 3km eerder. In Perast zijn de parkeerkosten €12 per uur. In Risan, eerste lijn in de baai… €0. 🤷🏼‍♀️

We wandelen ‘s avonds wel naar het pittoreske Perast en dineren met zicht op zee bij Đardin.

De gratis plek in de baai biedt ons een heerlijk rustige slaap- en ontwaakplek.

.