09.08.2022 – 14.08.2022

Prokletije National Park – Shkodra meer – Komani – Velipojë

We komen er ver mee met onze hoge verwachtingen. Daar staan we dan op die machtige plek in Prokletije NP.

Het weer voorspelt niet veel goeds. Die ‘Accursed Mountains’ hebben hun naam niet gestolen. We twijfelen nog heel even of we er ons toch niet zouden aan wagen. Gelukkig deden we het niet. Anderhalf uur later gaan de hemelsluizen open. Wij zitten op dat moment op een terrasje in Gubinje. In een mum van tijd staan de straten blank. Wij schuiven tot 3 x toe een rij tafels naar achter. Net als het Skadar meer zullen we de bergen dan maar vanaf Albanië benaderen. De grens over dus.

Een prachtige route. Waarschijnlijk zijn jullie dat woord al beu. En ik zou zelfs superlatieven kunnen gebruiken. Hoe schoon en onontdekt is dat hier zeg! Schoon is misschien het verkeerde woord, afval is hier een groot probleem. In heel de Balkan trouwens, alles gooien ze hier gewoon op de grond. Onbegrijpelijk voor ons, hier een normaliteit.

We landen aan het Skadar meer. Even opnieuw plannen. Een van de dingen die zeker op ons lijstje staan is het afvaren van de Drini met de ferry. Voor de Lowie is het te laat. Dat hadden we eerder moeten boeken. Met ons 2 kunnen we er wel op.

We stoppen voor een lunch in Vau i Dejës en raken aan de praat met Kristian, een in Manchester wonende Albanees.

Het wordt een toffe open babbel waarbij we ook bevestigd krijgen waarom ze in de Balkan, en vooral in Albanië, hun auto meebrengen wanneer ze hun familie komen bezoeken. Waar ze nu ook wonen, Italië, Duitsland of zelfs de States, die auto moet mee. Ze schepen hem gewoon over. Een statussymbool. Kristian toont ons met veel trots zijn, in spiegelfolie gewrapte, mercedes. Wij wijzen trots naar de Lowie die op het plein voor het restaurant staat te blinken. Er worden wat grapjes gemaakt heen en weer en Kristian staat erop onze lunch te betalen. (Nogmaals dank daarvoor Kristian! 🙏🏼)

Op naar de kade, de avond ervoor al want de boot vertrekt om 9u en de weg is lang en hobbelig. We lazen dat we konden overnachten op de parking maar die staat vol. Die gasten van Ferry Berisha hebben meteen begrepen dat we op zoek zijn naar een slaapplek en we mogen gewoon overnachten op de ferry zelf. Steven probeert me nog te overtuigen terug naar de parking te rijden want ‘het wiebelt misschien toch iets te hard’, maar eindigt zijn pleidooi met de woorden: “ik zal maar weer plooien zeker”. We slapen heerlijk. Punt. Andere lijn. 😉

‘s Ochtends moeten we de boot om 7u verlaten want het belooft druk te worden. Zo gezegd, zo gedaan. We parkeren ons en wandelen het stukje terug. De chaos is al voelbaar vanop afstand. De kade is veel te klein voor de af- en aanrijdende bussen, auto’s en moto’s. We nemen meteen plaats en kijken geamuseerd toe. Elke centimeter wordt benut.

Om 9u30 varen we uit. 6u later stappen we terug af aan de kade.

Het weer in Theth voorspelt nog steeds niet veel goeds. Nog even geduld dus. De kunst van het nietsdoen…we moeten duidelijk nog oefenen hierop.

Een plek zoeken om nog 2 dagen te overbruggen. Niet te warm, niet te koud, geen regen, niet te druk en niet te ver. Moeilijk zijn we niet hoor. We vinden wat we zoeken in Velipoje. Een oncharmant stadje aan zee. We doen inkopen in het centrum, ik verlies mijn geduld (bijna) bij het aanhoudende en arrogante gedrag van een bedelend Roma kind en we trekken naar het kamp in de lagune. Rustig, klein, vergezicht. Ideaal om niets te doen…voor heel even. 🤓

We hebben er toffe babbels met een Tsjechisch koppel en een Italiaanse papa. We twijfelen zelfs om nog een dagje langer te vertoeven in dit fijne gezelschap maar de bergen roepen. Op naar Theth!