Turkije – Snel door het Oosten 🇹🇷

21.09.2022 – 25.09.2022

We houden het weer in Georgië nauwlettend in het oog. Het lijkt opnieuw veranderd te zijn en het ziet er gunstig uit. De kortste weg ernaartoe is het plan.

We zijn niet eens zo ver van Cappadocia verwijderd en het lijkt alsof we in een andere wereld terecht komen. Veel toeristen komen hier niet, de echt toeristische bezienswaardigheden buiten beschouwing gelaten. We worden overal waar we stoppen thee aangeboden. Zelfs in het tankstation.

Ik vraag me ondertussen wel af of een korte short en een topje nog wel zo’n goed idee zijn. Die blikken kunnen ook zijn omdat we beiden zo groot zijn natuurlijk.

We maken een tussenstop in Pınarbaşı om wat inkopen te doen. Ondertussen heeft de baardtrimmer het begeven en Kerst is nog te ver weg om hem al te laten staan. 🎅🏽 We vinden er eentje in een lokale electro winkel. We kopen ook brood en baklava. In deze laatste shop ontmoeten we Ertuğrul. Een toffe kerel die perfect Engels praat, dan gaat een gesprek al wat vlotter. Ik durf hem ook de kwestie voor te leggen van topje en short en hij bevestigt mijn vermoeden. Het is aangewezen om vanaf nu iets meer bedekt te reizen. En ik ben al zo’n zweterke. 😅 We gaan nog op de foto samen en zetten aan. Van zo’n ontmoetingen word ik vrolijk!

Na een lange rijdag vinden we een plek in een klein dorpje naast een rivier. Het is al snel donker en we kruipen op bed. ‘s Ochtends een koffie terwijl een troep ganzen voorbij zwemt.

En route. We rijden door fantastische mooie landschappen, dit is echt roadtrippen. Soms weten we niet waar eerst kijken en is het best jammer dat we zo’n vaart willen maken.

We stoppen onderweg opnieuw voor inkopen. Net als op vele plaatsen lijken wij de attractie. 😅 Bij de lokale slager staan ze al gauw met vier te giechelen. Met behulp van de vertaalapp maken ze voor ons a la minute gehakt. We kopen ook nog verschillende soorten brood. Een zak vol voor €1,2. Net als de groenten en fruit, zotgoedkoop.

Op onze route ligt Nemrut Dağı, een werelderfgoed in Oost-Anatolië, in de Turkse provincie Adıyaman. Met 2150 meter is het de hoogste berg van Mesopotamië.

De beste tijdstippen om de site te bezoeken zijn zonsopgang of ondergang. Voor de zonsondergang zijn we te laat, de zonsopgang dan maar. Om 4u30 opstaan want het is nog 30 minuten rijden en nog eens 30 stappen naar boven. We zijn hier niet alleen. 🙄 Maar wanneer de zon komt piepen is het toch even stil. Een prachtig uitzicht en die indrukwekkende stenen hoofden, machtig.

Op de top van de berg, in een 50 meter hoge grafheuvel in de vorm van een piramide, is waarschijnlijk koning Antiochus Theos (69 – 40 v.Chr.) van Kommagene begraven. Voor de grafheuvel staat een complex met kolossale stenen sculpturen van koning Antiochus zelf, geflankeerd door twee leeuwen, twee adelaars en verscheidene Griekse, Armeense en Perzische goden, zoals Zeus, Tyche en Mithras. Rondom de grafheuvel liggen de stenen hoofden van de beelden.

Het vroege opstaan heeft ook de defecte remlichten aan het licht gebracht, normaal rijden we niet als het donker is, we zijn de Goden dankbaar. 😉

Op naar Diyarbakır, deze stad heeft de langste stadsomwalling van de wereld; 5,5km. Enkel de Chinese Muur is langer. Maar eerst op zoek naar een garage voor de lichten. In een mum van tijd staan er 8 mannen, 2 kinderen, 2 kippen en een haan rond de Lowie. We worden meteen thee aangeboden en krijgen elk een flesje water. Een uurtje later rijden we den hof af met werkende remlichten en 3 extra zekeringen. Totale kostenplaatje, €3. 🤷🏼‍♀️

We gaan zoek naar een hotel, altijd handig in een stad. We checken in en nemen een lange warme douche. Kan al eens deugd doen. 😅

We trekken de stad in, eerst en vooral om dat gaatje te vullen. We bestellen 2 durum in een klein stalletje langs de weg. De lekkerste ooit gegeten! En wij wonen niet ver van de beste kebabzaak van Gent. 🧐 Niet vergelijkbaar! Wanneer we de rekening vragen mogen we deze niet betalen. Jongens, de gastvrijheid hier…we worden er een beetje ongemakkelijk van.

Naast de muur is ook de Ongözlü brug, met zijn tien (b)ogen, een trekpleister. We drinken een lekkere thee op een terras met uitzicht op de brug en de stad. We nemen een busje terug naar het centrum waar een gezellige drukte heerst. We wandelen nog even door de stad, kopen blauwe gesuikerde amandelen. Hoe kan ik weerstaan aan etenswaren in mijn favoriete kleur? Niet dus. Maar ze zijn lekker. WinWin! 🤓

‘s Ochtends doen we nog inkopen in de stad. Terwijl Steven bij de bakker brood koopt krijg ik een zak lekkere olijven toegestopt.

Net buiten de stad zien we een kraampje langs de weg met aardbeien. Dat is lang geleden! 2€ voor een hele bak. En lekker!!

Weer een hele dag rijden, de landschappen maken het aangenaam. Het is al donker wanneer we op de plek aankomen waar we willen overnachten en het gutst water. Op zoek naar een restaurant. Niet veel te vinden. We belanden op een soort camping die gesloten lijkt maar de vriendelijke eigenaar ontvangt ons toch en flanst voor ons een omelet met groenten en worst in mekaar. De brandende kachel naast de tafel is meer dan welkom.