25.09.2022 – 30.09.2022

Onze eerste nacht in Georgië brengen we door op het strand in Grigoleti aan de Zwarte Zee. Het gehuchtje ligt iets verder dan de bekende kuststad Batumi. We arriveren net voor zonsondergang. In Turkije waren er al veel straathonden maar hier is het een veelvoud. We eten die avond met 7. 😅

Een van de dingen die we in Georgië zeker wilden meepikken was de Svaneti regio met Mestia als uitvalsbasis. De regio wordt gekenmerkt door zijn verdedigingstorens, de Svantorens. Elke familie had vroeger z’n eigen toren, ter bescherming tegen indringers.

Het is een hele dag rijden vanaf de kust tot Mestia, ondanks de amper 220km.

We zoeken een plek in een weiland met uitzicht op de bergen. Net op tijd voor de apero. Maar man, wat is het hier koud. De zon gaat onder en we moeten nog koken. Een blik naar mekaar zegt genoeg. We boeken een guesthouse, dat kost hier amper €25 en we eten lekker warm binnen bij Laila in het dorp. 🤓

De dag erop zouden we een korte wandeling maken om de dagen erna de trekking van Mestia naar Ushguli aan te vatten. Ik heb echter een vreselijke nacht waarbij ik amper slaap en me werkelijk slecht voel. We slaan de wandeling over en de dag gaat voorbij met dutjes en slenteren in de stad. ‘s Avonds dineren we in Café Panorama waar de kloeke uitbaatster ons haar heerlijke specialiteiten voorschotelt. Kip Tkemali (een typische saus gemaakt van pruimen) en Tashmijabi (een smeuïge puree met kaas erdoor). Dessert!? Nee dank u! 😅

We parkeren Lowie in het centrum, nemen een ontbijt in Erti Kava (een leuke plek maar hier kennen ze de prijzen wel) en beginnen aan de eerste tocht. Bestemming Zhabeshi. Stralend weer, prachtige landschappen. Niet altijd even duidelijke paden maar met behulp van de app Outdooractive geraken we op onze bestemming. Die avond slapen we in Guesthouse Victor.

We drinken een lokaal pintje bij zonsondergang en genieten van heerlijke (overvloedige 🙈) lokale keuken en fijne babbels met 2 Israëlische koppels.

De volgende ochtend opnieuw een zeer gevulde tafel. We vragen ons af waar ze het allemaal steken. We nemen nog 6 pannenkoeken mee als lunchpakket en zetten koers richting Adishi.

Het gaat al mis in de eerste 2 kilometer. We lopen al eens graag buiten de lijntjes maar deze was nu toch wel erg steil. Wanneer we een hele troep wandelaars onder ons zien voorbij komen weten we zeker dat wij niet op het juiste pad zitten. Terug naar beneden. Op de poep en schuiven. Zo steil. Wat dachten wij ook weer!? 🙄

De rest van de tocht verloopt vrij vlot. Het is bewolkt en vochtig. De tocht gaat meestal door bebost gebied. Niet onze favoriet. Eindelijk komen we terug in open gebied, we zien het dorp al in de verte en horen luide muziek weerklinken in het dal. Dichterbij zien we de oorsprong van dit geluid…’Nice Place’. Die eigenaar is zelfverzekerd. 🤓 We checken in bij Guesthouse Bashi, een ietwat verouderd gebouw maar een warme ontvangst. Het gezin dan toch, de ruimtes zijn koud en wat klam. Het toilet is bijna buiten. Enkele planken, met grote spleten, scheiden de pot en de buitenlucht. De enige verwarming is een oude kookplaat aan de muur. Een dikke 10 voor creativiteit!

Ze hebben geen pintjes noch wijn en het is nog drie uur wachten tot het avondeten. Op naar die ‘Nice Place’ dan maar. Het is ook gewoon het enige café in het dorp. 😅 We schuiven aan bij een Duits koppel. Saskia is al drie jaar aan het reizen. Boeiend! De Britse Natasha schuift nog bij aan tafel en tegen 19u gaan we allen naar onze guesthouses voor het avondeten.

We waren de enige gasten maar er verschijnt eten om een leger te voeden. En ik hoor jullie wel…wij zijn inderdaad geen kleine eterkes. 🙃 De nacht in het klamme bed viel uiteindelijk nog mee en ‘s ochtends krijgen we alweer zo’n tafel voorgeschoteld. De gastvrouw zegt dat normaal enkel het zout over blijft. We kunnen het amper geloven. 😳

De 4 cakejes gaan mee als lunchpakket en we zetten aan richting Iprari, de derde bestemming. Opnieuw een prachtig zonnige dag, overweldigende landschappen, herfstkleuren, de Adishi-gletsjer…

We moeten de rivier (met gletsjerwater 🥶) oversteken maar dat viel uiteindelijk best nog mee. Een beetje frisjes, dat wel.

Moe maar voldaan komen we aan in Guesthouse Betegi. Waar we vorige nacht de enige gasten waren zit deze guesthouse helemaal vol. Bekende gezichten ondertussen ook. Ben en Saskia zijn er opnieuw, Natasha en ook Remco en Esther, twee Nederlandse vrienden die al wat gereisd hebben samen. Onze oren en harten worden warm van hun verhalen en tips. Het kan ook een beetje gelegen hebben aan de volle zon op onze gezichten de hele dag. De vele aanmaningen maar mijn evenveel weigeren van het insmeren van mijn gezicht zorgen voor een rode ‘gloed’. 🍅😅

Na de gezellige kring-apero schuiven we de benen onder tafel. Het lekkerste maal van de drie dagen!

De voorbije dagen hoorden we meermaals dat de laatste dag een saaie wandeling is. We hebben niet veel nodig en boeken een taxi terug naar Mestia. Zo kunnen we diezelfde dag nog richting Kutaisi rijden. We nemen afscheid ‘s ochtends en laten ons rijden. Aangekomen in Mestia zetten we meteen koers richting Kutaisi, een rit van 6u. We komen aan iets voor zonsondergang. We zijn benieuwd naar de derde grootste stad van Georgië!