1.10.2022 – 06.10.2022

Na 1 nacht in Kutaisi beseffen we dat we hier meer tijd willen doorbrengen. We boeken meteen twee nachten bij in Nana’s Home. Naast de lokale keuken valt hier heel wat schoons te ontdekken.

Na het ontbijt struinen we door de stad en bezoeken de Oude Bazaar. Een hal vol verse producten. Van groenten over kaas en kruiden.

In de namiddag plannen we de verlaten Sanatoria in Tskaltubo te bezoeken. Er zouden 22 van deze statige Sovjet badhuizen en hotels gebouwd zijn in en rond het park, goed voor een 5000tal bedden in hun glorietijd.

Marshrutka n30 (een vorm van openbaar vervoer dmv kleine bussen) zou om de 20min vertrekken aan de rode brug. Er gaat bijna een uur voorbij vooraleer we doorhebben dat n30 aan de andere kant van de brug vertrekt. 🤓

Badhuis nr 5 en 8 zijn de meest bezochte maar op weg naar Iveria, de 3de op onze lijst, lopen we langs een poort die niet op slot is. We lopen het plein op en al gauw wenkt een man ons zijn richting uit. Hij vraagt ‘inkom’ en hoewel we beter weten geven we hem toch het gevraagde geld. Deze afzetterij vergeten we al gauw wanneer we door het immense gebouw wandelen. Een statig trappenhuis, een theaterzaal, gigantische ruimtes met hoge plafonds en ramen. Knappe staaltjes houtsnijwerk, marmer, moulures…een decor om bij weg te dromen. Ik haal mijn interieurhartje op, Steven begint aan zijn volgende businessplan. 🤣 Zot en vreselijk jammer dat zoveel schoons zomaar staat te verrotten.

We nemen de Marshrutka terug naar de stad en nemen een taxi naar het ‘oude’ parlementsgebouw. Gebouwd in 2011-2012, in gebruik tot amper 2019, dan verhuisde het parlement opnieuw naar de hoofdstad Tbilisi.

De laatste dag bezoeken we 2 kloosters. Het Gelatiklooster, dat momenteel in de steigers staat, en het Motsameta klooster. Prachtig gelegen beiden.

Onze laatste avond in deze gezellige stad mag eens iets meer zijn. We gaan naar Sisters, een restaurant gerund door 3 zussen. Verfijnde keuken in een prachtig kader met lifemuziek. We genieten.

Op naar Tsjiatoera. We zijn nog geen 5km ver als we een bord tegenkomen met ‘Wine Route’. Dat moeten we geen twee keer passeren. 🤓 We bezoeken 2 wijnmakers. Ze zitten volop in hun oogst maar maken toch graag tijd voor ons.

Ze maken hier nog wijn in qevri, aardewerken amforen die tot hun nek in de grond zitten (zo verborgen ze in oorlogstijd hun wijn). De wijn blijft 3 maand tot maximum een jaar in de qevri. Gedurende deze tijd wordt de wijn 3 maal daags geroerd.

Onderweg naar Tsjiatoera stoppen we bij de Katskhi-Pilaar. Een kerkje op een kalksteen pilaar van 40 meter hoog.

De volgende dag starten we met het Mgvimevi klooster dat gedeeltelijk in de rots uitgehouwen werd. We vragen ons telkens af hoe ze er in die tijd (13de eeuw) in slaagden om die gebouwen op te trekken op die hoogte. Fascinerend.

Na dit bezoek gaan we op jacht naar meer vervallen Sovjet pareltjes. De tribune van het voetbalstadion is daar een van maar ook de, over de stad verspreide, oude kabelliften en hun stations (die werden gebruikt om de mijnwerkers sneller ter plaatse te krijgen) zijn tof om te zien. In 2017 kon je nog een ritje maken in deze roestige bakjes, nu staan ze op de Unesco lijst met immaterieel erfgoed.

We komen wat dichter bij de Russische grens en we merken dat de Lowie hier steeds minder graag gezien wordt. 😬 Dagelijks vluchten er zowat 10000 Russen Georgië binnen. Gelukkig rijden we met een Belgische nummerplaat maar velen kennen ons kleine landje niet eens.

We bezoeken nog de Uplistsikhe grot-stad maar deze is veel minder indrukwekkend dan deze van Zuid-Cappadocia.

Nog een wijnproerij bij Gogi Dvalishvili (een gepassioneerd natuurlijk wijnmaker met een eigen dansschool) en we rijden verder richting Kazbegi.

Terug de natuur in!

Lokale keuken