07.10.2022 – 09.10.2022

Het begint te lijken op een race tegen de tijd. We krijgen soms opmerkingen van andere reizigers (vanlifers om correct te zijn maar wij zijn geen die-hards dus eigen ik ons die titel niet toe 😉) dat we nogal vaart maken. Klopt ook. Zoveel te zien maar de zonnige droge dagen worden zeldzamer.

De rit naar Kazbegi is volledig in de wolken, we hadden evengoed in de Ardennen kunnen rijden.🤓 De komende twee dagen geven ze wel stralend weer dus dat pikken we dan even mee.

Overdag tenminste, ‘s avonds is het hier koud en winderig. Om te slapen op zich geen probleem maar het koken wordt iets minder aangenaam. De rolmeter werd ondertussen uit de doos gehaald en in Steven zijn hoofd zit al een volgende verbouwing. Mijn interieurinzicht aanhoort alles met een glimlach. 🤓

De eerste dag doen we de hike door de Truso Vallei. Weidse goudkleurige landschappen, verlaten dorpjes, travertijn formaties en minerale bronnen leiden naar het Zakagori fort. Verder loopt deze wandeling niet, het fort ligt aan de grens met Zuid-Ossetië en wordt bewaakt door militairen.

Hoewel misschien wel de gemakkelijkste tocht van de gehele reis, mijn heup laat mij in de steek. 3 dafalgans kunnen de pijn zelfs niet verdoezelen. De wandeling van de dag erna wordt hierdoor zwaar ingekort.

We rijden nog de Military Highway af tot bijna aan de Russische grens en bezoeken nog het afgelegen dorpje Juta. Op naar Tbilisi. Onderweg nog even een stop bij het Russisch-Georgische Vriendschap Monument…accurater dan ooit. De onderliggende vallei barst van de herfstkleuren. Prachtig, nog schoner in werkelijkheid!

Toevallig ligt het restaurant met de lekkerste Chinkali van het land op onze route, de jury oordeelt dat ze lekker zijn. We moeten echter nog meer vergelijkende studies uitvoeren om dat statement bij te treden. 😉

Tblisi here we come!