24.01.2023 – 28.01.2023

Vlotjes deze keer.

Een taxi naar het busstation, een bus naar Chiang Kong, een tuktuk naar de grenscontrole Thailand-Laos, een bus naar de grens Laos-Thailand en een tuktuk naar Houayxay. En dit alles voor een luttele €16.

Die laatste tuktuk probeerde eerst 400 bahtjes (€11,22) aan ons te verdienen maar we zochten nog 4 andere passagiers waardoor we de prijs konden halveren. Ik zit als laatste op het voertuig en laadt alle bagages uit, probeer nog 20 baht terug te verdienen voor mijn service, de man kon er mee lachen maar gaf toch niet mee. 😅

We checken in en wandelen meteen naar de pier om onze tickets voor de slowboat morgen te boeken. 600000 kip (€32,8 voor ons beiden, een bahtje 🤓). We wandelen terug langs het water en planten ons neer op een terras met uitzicht op de Mekong. €2,75 voor een cocktail, er zijn slechtere plaatsen om te vertoeven. We blijven er de hele namiddag en avond zitten.

Amper de grens over en meteen een heel andere sfeer. Veel relaxter. We like! En hoewel dit stadje leeft van toerisme (belangrijke verbinding tussen Thailand & Laos), ze praten hier amper een woord Engels en het is verre van volgepakt.

De volgende ochtend op tijd naar de pier om zeker te zijn van goede plaatsen op de boot (niet aan de motor). Op tijd is om 10u ter plaatse, de boot vertrekt om 11u30. We laden onze rugzakken in en zetten ons op een bankje in de zon met een koffie. Stilaan stroomt het volk toe. Om 11u nemen we onze plaatsen in. En dan lijkt het alsof ze plots 3 grote tourbussen droppen. De boot zit overvol, er worden banken bij gehaald van andere boten, bagage wordt gestapeld in het midden. Uiteindelijk vertrekken we om 12u. 90% van de inzittenden zijn vroege twintigers. Ze vliegen meteen in de pinten en al snel loopt en zit iedereen door mekaar. Chaos en luid. De landschappen bieden rust en wij worden een dagje ouder blijkbaar. 😅 We varen langs afgelegen dorpjes, haventjes, jungle. We zijn opnieuw goed voorbereid, geen trui of jas bij de hand en de wind maakt het behoorlijk fris. Ik hoor ons moeke al zeggen; moet je daarvoor zo oud geworden zijn!?

Tegen zonsondergang komen we aan in Pakbeng. Halverwege. Uitladen, naar het hotel en iets eten. De man ziet er niet goed uit, zweet een beetje en hoest heel de tijd. 🧐 Steven is er niet gerust in.

De volgende ochtend een snel ontbijt en opnieuw de boot op. De massa wordt verdeeld over 2 boten. Iets comfortabeler, we vertrekken op tijd en de jeugd heeft precies een massakater. 7u rustig varen voor de boeg. 😁

We varen opnieuw langs afgelegen dorpen, er worden mensen opgepikt en afgezet en de post wordt intussen bedeeld. Efficiënt.

Er zijn 4 aanlegsteigers in Luang Prabang, we worden gedropt aan de verste. Daar is een goed verdienmodel op neergezet. Er staan tuktuks klaar en er is een ticketoffice waar je voor 50000 kip pp (€2,75) een ticket kan kopen. Met 10 worden we in een wagen gepropt, de bagage los erboven op. Een Fransman maakt een scène en scandeert dat hij geen varken is. Alsof het die mannen wat kan schelen. Iedereen moet uiteindelijk toch naar de stad. Bij de collecte van de tickets blijkt er in onze wagen 1 iemand niet betaald te hebben. Dat is hier zoals in de colruyt, daar kies ik ook altijd de verkeerde rij. 🙄 Na wat discussie en uiteindelijk 50000 kip extra vertrekken we dan eindelijk.

We checken in bij een breedlachende schattige Laotiaan. Op de bedden liggen handdoeken gevouwen in 2 zwanen en Steven heeft een flashback naar 22 jaar geleden: “Dit belooft niet veel goeds; op onze eerste reis naar Djerba deden ze dat ook en daar zat ik 3 dagen op de pot.” 🤣

De stad in en iets eten op de nachtmarkt. We raken aan de praat met een Amerikaans koppel. Steven vertelt over onze ervaring met de Amerikaanse ‘keuken’ en de gruwel van Subway broodjes. De man is toch wel niet 30 jaar lang franchise houder geweest van deze keten. 🙈 Kort hierna verlaten ze de tafel. 🙃

De volgende dag gaan we te voet op pad om de stad te verkennen. De bamboebrug (die elk jaar opnieuw gebouwd wordt omdat ze niet bestand is tegen de stroming van de rivier in het natte seizoen), Wat Sibounheuang, Wat Xiengthong met zijn prachtige glasmozaïeken, Mount Phu Si (de heuvel die in het midden van de stad ligt en een wijds uitzicht biedt op de stad) en geweldige shops met handgeweven textiel (The Weaving Sisters en Ock Pop Tok zijn absolute aanraders!).

De stad zelf is heerlijk toeven. Franse koloniale stijl (ook veel naambordjes in het Frans) en veel groen. Zalig rondstruinen hier. We sluiten de dag af met een zalige 2 uur durende massage (€19 voor 2). Even twijfel wel, Steven is er niet gerust in wanneer een ladyboy gretig naar hem lacht en aanstalten maakt om zijn massage voor haar (of is het zijn!?) rekening te nemen.

De volgende ochtend zeer vroeg uit de veren. Rond 5u30 start de ‘Alms-giving Ceremony’. De monniken halen in de straten aalmoezen op in ruil voor zegens en gelukwensen. We waren gewaarschuwd maar het zien wekt echt afschuw op. Niet de ceremonie op zich, die is prachtig om te aanschouwen, maar het gedrag van de toeristen. Waar wij op een respectvolle manier en met de nodige afstand toekijken zijn er tal van anderen die zonder enige schroom hun lens in het gezicht van de monniken duwen. Horror. Hoewel ik het dan zelf ook niet meer zou kunnen zien mogen ze toeristen van mijn part de toegang ontzeggen om de straat te betreden rond die tijd.

Het vroege opstaan was ook in functie van ons bezoek aan de Kuang Si Waterval. We willen de massa te slim af zijn en arriveren amper een half uur na opening aan de waterval. Een handvol andere bezoekers, zo hebben we het graag. Hoe magisch mooi is ze!

Op de terugrit blijkt het vroege opstaan toch wel de juiste keuze geweest, waar wij aan onze terugtocht bezig zijn zit de weg ernaartoe vol met tuktuks en scooters.

Nog een tussenstop in het naburig dorpje Ban Xiang Lek, bekend om zijn handgeschept papier en handgeweven zijde.

De rest van de dag doen we het rustig aan, luieren en opzoeken wat we de komende dagen gaan doen.