13.02.2023 – 17.02.2023

De taxi is uiteraard weer te laat. Steven begint zich meer en meer te ergeren aan die slechte communicatie en halve afspraken, ik steeds minder.

We komen alsnog ruim op tijd aan het busstation. Hoewel, ruim op tijd…we kopen de laatste twee zitjes. Er worden meteen al krukjes in de gang bij gezet. We mogen dus nog extra gezelschap verwachten onderweg.

335km en 8u voor de boeg. De chauffeur maakt goeie vaart. Iets te goeie vaart want met nog 140km te gaan vindt hij het nodig de pickup voor ons een kus op zijn achterste te geven. Niet zo heel erg maar de bus wil niet meer starten. De steward, die heel de rit al voor vleselijke deur speelt, blijkt ook kennis te hebben van mechaniek. Na wat geklop zijn we in een mum van tijd terug op weg. Held!

De Nederlanders achter ons vonden het maar een kamikazepiloot maar wij zijn blij want we komen na 6u ipv 8u aan op onze bestemming, Pakse.

Van hieruit zullen we het Bolavén plateau verkennen maar eerst een dag platte rust. We boekten Le Jardin, een paar trapjes hoger dan wat we tot hiertoe gewend zijn en met zwembad. Even zalig nietsdoen. We kijken er naar uit!

En dan checken er bij het ontbijt 2 koppels in met 5 lagere schoolkinderen. 😱 De teleurstelling zit in de verwachting. 🤣 Als het in de namiddag nog eens begint te stortregenen is onze rustdag compleet.

Op naar het Bolavén plateau. Opnieuw de scooter op, eentje voor deze korte afstanden. We kiezen voor de kleine loop. Ons visum voor Laos verloopt 22 februari en we willen ook nog kort naar de 4000 eilanden.

En weg zijn we. Tegen de richting van de wijzers in. Een paar watervallen bezoeken onderweg. Tad Lo is best de moeite maar verder zijn we niet onder de indruk van het landschap.

We arriveren op Fandee Island, een eco resort midden in een meertje. Wij slapen in de boomhut. Een zalig uitzicht, door ons vroege arriveren hebben we hier alsnog die paar uurtjes rust. Het resort wordt gerund door een Fransman. Naast echte Franse keuken kent de man ook zijn prijzen. We houden het bij de Laotiaanse gerechten op een apero met toast en comté en een pastis na.

‘s Avonds laat de watertoevoer het afweten. Niet douchen dus maar ook het toilet niet doorspoelen. Ik bespaar jullie de details. 💩🤢

Na het ontbijt vervolgen we onze route. We bezoeken Mr. Vieng. Wat een geweldige en gepassioneerde man. We komen alles te weten over koffie, maniok, hoe rode mieren smaken (naar limoen dus) en dat je van de gedroogde bloemen van de koffie boom niet alleen thee kan maken maar dat je deze ook kan roken. Een aanrader voor al wie hier ooit in de buurt komt!

(Meer info onderaan deze blog)

Na Mr. Vieng rijden we naar Vat Phou, een Angkoriaanse ruïne van een stad- en tempelcomplex van het rijk van de Khmer uit de 9de eeuw. Een immense site tegen een bergflank aan. Best indrukwekkend en de moeite om te bezoeken. Ze zijn ook volop bezig met de renovatie dus hij gaat alleen maar mooier worden. En het landschap is hier ook meer ons ding.

Na een zalig verblijf met uitzicht op de Mekong (Nakorn River Resort) keren we terug naar Le Jardin voor een halve rustdag. Op naar de 4000 eilanden.

In de kantlijn.

Deel 1

Mr. Vieng startte 10 jaar geleden zijn eigen zaak na de stiel geleerd te hebben van zijn ouders die al 42 jaar in het vak zitten.

Hij teelt 3 soorten koffie.

Arabica, de duurste soort. Deze heeft ook de kleinste bomen, gedijt beter op hoger gelegen grond en heeft het meest water nodig. Deze variëteit wordt geoogst in oktober, november, december. Robusta, de tweede soort en milder maar met meer cafeïne, heeft een grotere boom, deze kan tot 3 meter doormeter worden. Het oogsten gebeurt in januari en februari. Liberica Excelsa is de grootste in de rijtje met bomen die tot 5 meter doormeter kunnen worden. Deze worden geoogst in maart en april. Gemiddeld brengt 5kg vruchten ongeveer 800gr koffie voort, afhankelijk van de soort.

De vruchten drogen 10 dagen in de zon, daarna wordt de eerste schil verwijderd, de tweede schil en als laatste worden ze geroosterd. De eerste 3 jaar deed hij dit in een wok, nu heeft hij al 7 jaar een machine. Na deze uitleg neemt hij ons mee naar de boomgaarden en zien we het verschil met eigen ogen. Tussen de koffiebomen worden hoge fruitbomen gepland om schaduw te creëren.

De witte bloemen ruiken heerlijk en zoet. Eens gedroogd kunnen deze gebruikt worden om thee van te trekken, tussen een jointje te rollen of gewoon puur te roken.

Een leuk weetje. De vrouwelijke koffievrucht is iets voller en groter maar deze draagt 2 bonen waar de mannelijke vrucht slechts 1 boon draagt.

Deel 2

Overal, vanaf ongeveer centraal Laos komen we grote vlaktes tegen met gesneden Maniok. Pas bij Mr. Vieng komen we te weten wat hier nu precies achter zit. Voor de Laotianen is dit het nieuwe goud. Het is heel simpel te planten; je snijdt een tak in stukken en stopt deze letterlijk gewoon in de grond op een 60-70cm van mekaar. Een jaar later kan er geoogst worden.

Cassave of Maniok brengt 5 miljoen kip per hectare op. Dat is ongeveer €250 en veel geld in Laos. Elke familie die ook maar een lapje grond bezit teelt maniok. Big Business maar voor hoe lang. Maniok maakt de grond jaar op jaar armer. Ik hou mijn hart vast wanneer deze helemaal op zal zijn. Een kilo verse maniokwortel brengt 1000kip (€0,06)op. Een kilo gesneden en gedroogde maniokwortel 3000 kip (€0,17).