02.08.2022 – 03.08.2022

We blijven nog een dagje aan de kust. We vinden een plekje op een schiereilandje waar we perfect in het water kunnen. Een beetje zwemmen, lezen, … weinig actie, die is voor morgen gepland.

‘s Avonds nog een wandeling rond het eiland, bij een prachtige zonsondergang, en de dag zit er alweer op.

‘s Ochtends is Steven uitzonderlijk eens vroeg uit de veren. Ik ‘overslaap’ me. De plannen veranderen alweer want het is nog een eindje rijden naar de start van de wandeling. Een extra rustdagje dan maar. We rijden de kustlijn af.

Topidee! NOT! 🙄 Overal file en overvolle stranden. De fun van als sardines op een bloedheet strand te liggen bakken ontgaat ons. We doen nog een laatste poging een paar dorpen voorbij Budva maar ook daar staat, zit en ligt alles boordevol. Op naar Njeguši, het dorpje waar de wandeling start. We stoppen nog even in Cetinje op de weg (de moeite waard om even te stoppen als het op de weg ligt).

In Njeguši mogen we overnachten op het terrein naast een restaurant. Ideaal want de start van de wandeling ligt op 100m van de plek.

We besluiten de wekker te zetten om vroeg te kunnen vertrekken. Na wat onderhandelen wordt het vertrek geprikt op 7u30. Dit wordt uiteindelijk 8u30 want Steven vervalt na amper 1 dag in zijn normale ritme. 🤓

Een wandeling van een kleine 20km, rustig stijgen tot het Mausoleum (niet het Mausoleum maar de uitzichten waren ons doel) om opnieuw rustig te dalen door een, in 2017 afgebrand, deel bos waar de natuur zich net begint te herstellen. Niet de moeilijkste wandeling, zeker niet de mooiste. Wel eentje met veel lachen, al dan niet binnensmonds. En eentje die het bewijs levert dat het struikelen niet aan rotsig afdalen noch aan de zware bottines ligt. 😅

Ik loop dan weer zwaaiend en gargamel gewijs ‘ik haat insecten’, als een mantra in mijn hoofd herhalend, naar beneden.

Peppie en Kokkie en route. 🤣

De slang bijna op het einde van het pad was me te snel af om een foto te nemen. En wanneer ik nog maar lichte aanstalten maakte richting steen waar hij onder gleed hoorde ik een kordate “dat gaan we niet doen” achter me. Steven had waarschijnlijk meteen die beer-situatie uit Canada in zijn hoofd. 😅 (ik slaagde er ooit in om tegen alle adviezen in, zijnde rustig weg te lopen bij het zien van een beer, dichter bij de beer te willen komen voor een foto 🤓)

Voor we aanzetten naar een volgende bestemming bezoeken we nog een lokale producent van Njeguški pršut om een voorraadje in te slaan. 😋