30.08.2022 – 09.09.2022

Meteen na het oversteken van de grens wordt het duidelijk dat we de onontgonnen Balkan verlaten. ‘Echte’ dorpen en steden, autostrades en wegen zonder al te veel putten, prijzen als in België …

Wildkamperen is verboden in Griekenland en de campings die we vinden (het zijn er dan nog bijzonder weinig 🧐) zijn groot en druk. Niet echt ons ding. 😬 Ik voel een klein beetje stress opkomen want de komende 10 dagen reizen we met 6. We krijgen gezelschap van Martien, Jasper, Simon en Lore die uitkijken om een beetje mee te pikken van ons avontuur. Weinig ‘wild’ aan zo’n camping natuurlijk maar een boete van €300 is ook maar zuur. We spreken af op een camping aan het strand van Epanomi, niet ver van de luchthaven van Thessaloniki.

Van hieruit kunnen we op het gemak bekijken hoe we de 10 dagen zullen aanpakken. Meteen al een beetje pech want door een feest (volgens de obers, de eerste keer in 5 jaar…wat is de kans 🙄) is de kaart in het restaurant beperkt die avond. En zelfs al bijna helemaal uitverkocht wanneer wij arriveren. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel en we eindigen de avond op de dansvloer tussen de genodigden. 🥳🕺💃

Woensdag zetten we koers richting de middelste vinger van Chalkidiki. Onderweg bezoeken we het lieflijke dorpje Afytos.

We besluiten het er toch maar op te wagen en kamperen op het strand. Er staan nog wel wat andere kampeerders en we sussen ons met de gedachte dat ze toch niet iedereen op de bon kunnen gooien. 🤷🏼‍♀️ Het wordt een gezellige avond en hoe zalig is het om op te staan met de zon die opkomt boven de zee!?

Donderdag en vrijdag boekten we een zeilboot. We treffen Nikos, onze schipper, in de haven van Lagonisi. De eerste dag hebben we schitterend weer…zwemmen in open zee (Steven vinkt hierbij weer iets af van zijn bucketlist 🙃) , snorkelen, aanleggen in een baai, een cocktail dabei… dat is vakantie!

Nikos moet wel vaker gedacht hebben wat een zootje ongeregeld hij nu mee had op zijn boot. 😅 6 zotten die op-over-onder een sup achter zijn boot hangen, Jasper en Simon die echt willen zeilen. Waarom huren we anders een zeilboot!? Vele anderen blijkbaar louter om op de motor te varen.

De tweede dag hebben we minder geluk met het weer maar op 2 uur regen na blijft het nagenoeg droog. Om te zeilen is het weer iets te onstabiel en we varen die dag wel het grootste stuk op de motor.

We arriveren iets na 18u terug in de haven en kiezen voor een camping die avond want we plakken van al die zoute waterpret.

We komen terecht in ‘Sunny Bay’ , een hippie kamp op een klein uurtje rijden. ‘Speciaal’ zoals we dat benoemen maar we kunnen douchen. 😅

We koken een pasta pesto. Ook dat is even zoeken, we hebben kookgerei dat net gepast is voor 2. Maar met art.15 komen we er wel. Ons geleende afwasteiltje (🙏🏼Sophie & MX! ) komt goed van pas om alles te mengen en op het bord ziet het er best smakelijk uit.

Ontbijten willen we liever op een minder drukke plek dus we kramen op en zetten aan. Ik zoek op de kaart naar een rustig plekje. Nog even een stroompje oversteken 😁 en we ontbijten tussen de olijfbomen.

Richting Vikoskloof! Een lange tocht die we breken met een bezoek aan de archeologische site van Vergina. Indrukwekkend en een prachtig museum!

Martien en Co zijn getuige van de maximum snelheid van Lowie. Weinig dus. 🤣 Zeker wanneer hij een helling ziet. Maar ze zijn geduldig en de landschappen bij ondergaande zon prachtig.

We eindigen de dag aan het Pamvotida meer. Een ideale plek, verscholen van de weg.

We eten de lekkerste souvlaki in Το Αλώνι , een klein restaurantje, in het nabij gelegen dorp Longades. Amper €62 voor 6 personen.

Op weg naar Vikos stoppen we nog in Perama voor een bezoek aan de grot (hoewel toeristisch, een mooi exemplaar met grote kamers), aan het Oxia viewpoint over de kloof en in het dorpje Ano Pedina. In dat laatste staan we bij het klooster voor een gesloten deur. Een auto stopt en meldt ons dat de conciërge er soms is en soms niet. Zoals vandaag blijkbaar. 😅

En nu in 1 rechte lijn naar Vikos. Morgen bewandelen we de kloof. We wisten niet goed wat te verwachten maar uiteindelijk wordt het een vrij gemakkelijke hike. We eindigen onze tocht met een pauze aan de belangrijkste bron van de rivier net voor de klim terug naar het dorp. Hoe mooi kan de natuur zijn! Helder blauw water maar ook wat frisjes. 🥶

Na een ijsje in het dorp rijden we terug naar de rustplek aan het meer.

Op naar Meteora. Een prachtige verzameling kloosters op de toppen van rotsformaties. Na een tussenstop in Metsovo vinden we een plek om te overnachten op een half uurtje van Kalabaka waar de wandeling start en met zicht op de Meteoren. Wat een plek! 🤩

De volgende ochtend vroeg opstaan want er wacht ons een stevige wandeling van 20km met veel klimmen en dalen. Die kloosters staan namelijk niet op 1 rots. 🙃 Het pad is niet het best aangeduide dat we al bewandelenden en zelfs al snijden we een stuk in de route, kloppen we de teller af op 22km. Maar het was de moeite waard, niet alleen de kloosters, de gehele omgeving heeft iets overweldigend.

We overnachten op dezelfde plek. Een trage ochtend; rustig ontbijten, de hondjes eten geven, een kudde geiten en schapen met herder die voorbij komt, iedereen doet zijn wildkakske (na een week begint het te lukken, behalve bij Steven 🤓) en bekijken wat we nog kunnen doen op weg naar Thessaloniki. Want jawel, cliché … time flies.

We rijden nog langs Palaios Panteleimonas, een mooi bergdorpje en eindigen waar we startten. De voorlaatste nacht nog niet op de camping maar op het strand met een mooie zonsondergang. De laatste dag bezoeken we Thessaloniki, een beetje een teleurstelling, de lekkere Gin Tonic daar gelaten. 😉

De laatste avond spenderen we toch op de camping. Martien neemt er een kleine bungalow want tenten opkramen om 4u ‘s nachts is niet zo handig. We nemen afscheid en wij blijven wat verweesd achter. De 10 dagen vlogen voorbij en zoals we moesten wennen aan de drukte in het begin zullen we er nu even moeten van afkicken. 😉

PS: Merci Liesbet voor alle tips! 💙