Griekenland – Thasos 🇬🇷 – Turkije – Cappadocia 🇹🇷

11.09.2022 – 20.09.2022

Afkicken van 10 dagen tof gezelschap…niet gemakkelijk! Thasos was de perfecte plek. Een zeer rustig Grieks eilandje in de Egeïsche Zee. Het plan was 2 dagen niets doen, het werden er 5. Letterlijk niets doen. Dolce far niente. Het mag, het kan.

Terugkijken op 3 maand onderweg. Helemaal niet volgens het plan of de richting die we zouden uitgaan. Volgens dat plan zaten we nu ergens in Kirgizië. 🤷🏼‍♀️ De grens met Turkmenistan blijft echter gesloten, Poetin blijft zijn dwaze zelve en de andere 2 ‘stannen’ bieden ook geen veilige doorreis. Maar anders hadden we die prachtige Balkan niet ontdekt! Wat een parel. 🤩

En vooruit kijken naar de tijd die we nog hebben.

Zoveel tijd, zoveel mogelijkheden. Onze reizigersharten kloppen, wat continenten betreft, wat harder bij het ene of het andere maar over 1 ding zijn we het eens…het mag niet te koud zijn. 😅☀️Het meest verre punt dat we met Lowie kunnen bereiken op dit moment, zonder in winter te belanden, is Georgië, Armenië en Azerbeidzjan. We hakken de knoop door en besluiten meteen door te rijden naar Georgië. Een hele afstand. 5 dagen continu rijden. Dag 1 geraken we net over Istanbul. Wanneer we ‘s ochtends het weer bekijken voor Georgië voorspellen ze daar een hele week regen. 🤯

En opnieuw veranderen de plannen. De rechte lijn naar Georgië wordt een kronkellijn en we zetten koers naar Cappadocia. We bereiden ons voor op horden toeristen en hopen dat ook hier het laagseizoen van start is gegaan.

Onderweg stoppen we in Bolu om inkopen te doen en een barbier te zoeken. Ondanks mijn enthousiaste pogingen zal ik kapster worden toch van de lijst moeten schrappen. 😅 We kopen 2 dure flessen wijn in de supermarkt. Niet echt de bedoeling maar de nieuwe wisselkoers zorgde voor het misverstand. Steven dacht dat hij een ‘batje’ gedaan had. 🤣 Het was gelukkig de lekkerste die we al dronken op de hele trip.

We belanden in Goreme, Love Valley. Het is wat zoeken naar een plek weg van de drukte. In het hoogseizoen zouden wij hier niet willen zijn, dat is al zeker.

We zetten de wekker want om 5u stijgen de ballonnen op. Niet dat dat nodig is want na 3 maand is dat nog altijd ongeveer het tijdstip waarop ik wakker word. De wekker is voor Steven. 😉 Ik kruip eruit, geen ballonnen te zien. Wel 10 keer de vraag vanuit de Lowie of er iets te zien is. 🤓

Helaas, de wind zat niet goed. We ontbijten en trekken onze wandelschoenen aan. We parkeren Lowie in de stad, op het bord staat 10TL (ongeveer 0,55€) per uur. Geen parkeerwachter te zien. We maken een prachtige wandeling door Red & Rose Valley. Op enkelen na, geen andere wandelaars. Alle ‘toeristen’ rijden gewoon van viewpoint naar viewpoint. 🤷🏼‍♀️

Terug aangekomen in het stadje is de parkeerwachter druk bezig met ontvangen. Hij loopt op ons af. 50TL per uur voor een camper. 🧐 We staan naast een mobilhome geparkeerd. Lowie is net klein duimpje. Er volgt een discussie die op een bepaald moment de verkeerde kant lijkt uit te gaan wanneer de man op zijn Google Translate ‘you make trouble’ intikt maar uiteindelijk geeft hij toe en we betalen 50TL in totaal. Hij stopt ze in de zak van zijn broek. 😉

Terug naar dezelfde plek om de avond en nacht door te brengen. Een douche met uitzicht! Normaal douchen we gewoon naast de Lowie maar nu waren er toch iets teveel pottenkijkers. 😎

Opnieuw de wekker zetten. Dat was deze keer echt niet nodig. Om 4u worden de ballonnen opgeblazen, om 5u is het een drukte van jewelste en om 5u30 zijn we getuige van iets wat we niet gauw gaan vergeten. Tientallen ballonnen in alle kleuren zorgen voor een ongezien schouwspel. En wij zitten in de eerste loge. Wanneer 1 van de piloten rakelings aan ons passeert is er eentje zo blij als een klein kind met Sinterklaas. 😁

We ontbijten onder de ballonnen die lijken te blijven komen. Tegen 8u is het gewemel helemaal uitgestorven. We pakken in en rijden richting het zuiden. We bezoeken de ondergrondse stad in Kaymakli. Deze bestaat uit 8 verdiepingen, 4 daarvan zijn open voor het publiek. Wel de moeite. Claustrofobisch mag je hier niet zijn. De gangen zijn zeer smal bij momenten en vooral laag. En ok, wij zijn nu wel heel groot maar toch… 😬

Verder naar Soğanlı waar we een kerk bezoeken, uitgehouwen uit de zachte tufsteen van het Cappadocische landschap.

De vallei werd bewoond door Byzantijnse monniken van de 9e tot de 13e eeuw na Christus. Ze zijn verantwoordelijk voor ongeveer honderd kerken die in de vallei zijn gevonden en met elkaar verbonden huizen en kloosters uit de rotsen gehouwen, waarvan de meeste nu zijn begraven, verwoest of worden gebruikt als stallen.

Op de terugweg naar Goreme lunchen we in Urgup. Steven wil graag het gerecht in de kleien pot proeven dat we ergens zagen serveren. De hapjes zijn gratis bij bestelling van een gerecht. En die ‘hapjes’ zijn een lunch voor 2 op zich. 😱 Genoeg gegeten voor een hele week. Maar wel super lekker!