09.10.2022 – 11.09.2022

Een bezoek aan Tbilisi staat niet zomaar op de planning. Lowie moet nu echt op onderhoud, we zitten al 3000km over de limiet. 😬 Het zijn ook Wine Days in Georgië en wij zijn niet vies van een lekker glaasje. 🤓 We boeken een Airbnb in het stadscentrum. Met kitchenette want we zouden op z’n minst zelf koken, de voornemens waren er toch al. 😂

Aangekomen gaan we meteen de stad in, het wijnfestival vindt plaats in het nabij gelegen park. Een gezellige drukte. We gaan voor de kleinere wijnboeren met natuurlijke wijnen. Zoals op elk wijnfestival komt niet iedereen om wijn te proeven, er lopen behoorlijk wat beschonken exemplaren rond. 🥳

De volgende ochtend gaan we op zoek naar de garage waar het onderhoud gepland staat. Een half uurtje rijden van het centrum. Joris van Overlando, een verhuurbedrijf voor onder andere Bukhanka’s in Georgië, zorgde voor een afspraak in zijn garage. Hij zou ook zorgen voor een Engels sprekend iemand ter plaatse. Na wat zoeken komen we aan op de plek. Geen tolk aanwezig. Zijn we wel juist!? Een paar telefoons en WhatsAppjes later blijken we toch op de juiste plek te zijn aangekomen. De tolk komt er aan binnen een Georgisch kwartiertje (dat is een volledig uur 😅). Steven maakt een ritje met de mecanicien, die perse bruusk wil stoppen om de remmen te testen. Heel de inboedel door mekaar. 😎 Ondertussen praat hij gewoon verder in het Georgisch. Uiteindelijk arriveert Gio, de tolk. Na nog een uur is alles gezegd, Lowie blijft achter en Gio brengt ons terug naar de stad.

We verkennen de buurten Vera en Vake. Naast de bedoelde streetart zijn er over heel de stad haat-tags te zien. ‘Fuck Russia’, ‘Fuck Putin’, ‘Russia is an occupier’,… Ondertussen nemen de gevluchte Russen al 10 percent in van de gehele Georgische bevolking. Begrijpelijk dus ergens. Maar wanneer ik de volgende quote zie staan: ‘No Russians are welcome, good or bad’ dan krijg ik wel kippenvel.

Dat dagbudget onder controle houden blijft voor ons een uitdaging. 🤓 Een koffieke hier, een aperooke daar…

We zouden ons die avond niet laten vangen. We vinden op google een budgetrestaurant dat ook nog eens lekker zou zijn. Wij daarheen. We worden terug gekatapulteerd in de Sovjet-tijd. Er is een wachtrij maar al gauw krijgen we een tafel toegewezen. De wijn lijkt nergens naar maar het eten is geweldig. €8,80 voor alles. Missie geslaagd.

Tot zover tenminste. De zoon van een van de wijnmakers die we bezochten werkt in de beste wijnbar van Georgië op vlak van natuurlijke wijnen, Vino Underground. Zonde om daar niet even langs te gaan. Vacko adviseert ons twee wijntjes. Eentje is geentje toch!? Twee flessen dus. En een kaasplankje. 😁

We eindigen die dag met een dubbel gespendeerd dagbudget. 😂

De volgende dag boekten we een stadstour bij GuruWalk. ‘The girl with the yellow umbrella’ wordt uiteindelijk ‘The boy with the green sweater’. In de 10 min dat we staan te wachten valt zijn map met documentatie en foto’s bijna tot 2 keer toe in de fontein. Verstrooide kerel, we zijn benieuwd. Hij leidt ons op 2,5u langs de highlights in het centrum. In tegenstelling tot de andere tours die we al deden, niet de beste. Hij brengt ons wel naar de oudste bakkerij van de stad en vertelt ons waar de tourist traps zijn. Hij eindigt zijn tour zelf wel met een wijnproeverij in een super toeristische winkel. Uit pure interesse vraagt Steven de prijs van een Georgische Whiskey die we op het festival kochten zondag. De prijs was het dubbele. 🙄

In de namiddag gaan we zelf nog verder op ontdekking en komen we langs het Holoseum en het museum van de Illusie. Het Holoseum toont werken van kunstenaar Niko Pirosmani maar dan in 3D of door middel van bewegende projecties. Het museum van de Illusie is dan weer een speeltuin vol hologrammen, kaleidoscopen en andere toffe installaties. Beiden zijn zeer de moeite waard om te bezoeken.

De volgende ochtend brengt een Bolt (de Georgische Uber) ons naar de garage. Remschijven vervangen, het probleem met de lichten opgelost, alles nagekeken, we kunnen weer effe verder.

Die ‘effe’ was 10km. Dan staan we al aan de kant om te kijken waar die brandgeur vandaan komt. De rechter band achteraan staat gloeiend heet. We bellen Gio. We krijgen te horen dat dat normaal is voor de eerste 50km. Met een bang hartje (ik spreek voor mezelf) zetten we terug aan. Verder de Kacheti wijnstreek in.