01.01.2023 – 06.01.2023

Er is er eentje niet zo blij op deze eerste dag van het jaar. Hij heeft al spijt geen valies op wielen mee te hebben. Onder het motto ‘ken je pappenheimers’ onderga ik het gemor stilzwijgend.

We nemen de metro naar het minibusjesstation (is dat eigenlijk een woord!?). De dichtstbijzijnde halte is nog vier kilometer wandelen naar de stopplaats. En gezien het humeur van meneer stappen we in een taxi. We zijn nog niet goed vertrokken of de chauffeur stelt voor ons naar Ayutthaya te rijden (100km). We krijgen nog 3€ van de prijs en voor 25€ rijdt de man ons tot aan ons verblijf. Een kleine prijs voor een lach op het gezicht. 🙃

We komen aan in de late namiddag, maken nog een wandeling door het park, de terracotta tempels kleuren nog mooier bij ondergaande zon.

Eten doen we opnieuw op de ‘Night Market’.

De volgende dag huren we fietsen om de wijde omgeving te verkennen. Het plannetje dat we mee kregen bleek alles behalve op schaal want na de tweede tempel zijn we de weg al kwijt. 🙄

Op gps dan maar. We doen nog een paar tempels aan en sluiten af met Wat Mataharat, het bekende complex met het ingegroeide Buddha hoofd.

What’s next. Oorspronkelijk gingen we naar Sukothai maar we vonden een wandeling meer in het westen. We gokken op de dichtstbijzijnde stad Kanchanaburi. Twee busjes, een eerste tot Suphan Buru. De chauffeur kijkt ondertussen lustig haar social media na en eindigt met YouTube filmpjes. De tweede rijdt ons naar de eindbestemming voor de dag.

Aangekomen in de stad beseffen we dat de wandeling nog 3u rijden is, moeilijk bereikbaar met het openbaar vervoer, duur met privé-transport en dat ze bovendien 7 dagen vooraf moet gereserveerd worden (er worden maar 60 hikers per dag toegelaten omwille van de moeilijkheidsgraad). 🤯😏 We beginnen te beseffen dat de platgetreden paden vlot bereikbaar zijn maar laat dat nu net zijn wat we willen vermijden. We missen de vrijheid die we hadden met Lowie. Een tandje bij schakelen dus. En beter plannen. Iets wat niet echt in onze natuur ligt als het op reizen aankomt. Maar als we hier iets willen zien waar geen duizenden Tripadvisor recensies zijn over geschreven hebben we geen keuze.

In Kanchanaburi nemen we wel nog de trein over de Death Railway, een treinrit op de beroemde spoorweg en over de River Kwai Brug. Bij de bouw ervan kwamen meer dan 100000 krijgsgevangenen om het leven. De trein rijdt door prachtige landschappen die onze goesting om erdoor te wandelen nog meer aanwakkert.

Terug aangekomen in de stad bekijken we onze volgende stap. Ook daar stoten we weer op vervoersbeperkingen. Omdat er geen rechtstreekse verbinding is van Kanchanaburi naar Sukhothai moeten we eerst terug naar Bangkok. Van daaruit kunnen we naar Phitsanulok.

Zo gezegd, zo gedaan. De vriendelijke stewardess zag onze lengte en bood ons meteen de ‘vipplaatsen’ aan. Geen luxe voor ons, de normale zitjes zijn op Thais formaat. Een foltering bij lange ritten.

Het is opnieuw pas avond wanneer we aankomen. Ik maakte een fout bij het boeken van het hotel want dit ligt op 5km van het centrum. Een avondwandeling brengt ons naar de nachtmarkt.

We laten ons leiden door de chef van het kraampje op de hoek want het menu is in het Thais en Google translate is weer op z’n best. 🤓 Geen foute beslissing want het was wederom geweldig lekker.

De volgende dag opnieuw een minibusje naar Sukothai. Propvol zat het ding en wij daartussen. Met kop en schouders erbovenuit. Aangekomen in Sukothai huren we fietsen, opnieuw mini. Een koddig zicht.

De site zelf, een verademing. Amper toeristen, zalig weertje, prachtige site en omgeving. Genieten!

Tijdens het wachten op de minibus terug vervoegt een Italiaan ons. En nog enkele minuten later krijgen we het aanbod om mee te rijden met een Thaise toerist die terug naar Bangkok rijdt over Phitsanulok. Een kleine meerprijs voor het snelle luxe privé-vervoer. Aangekomen in de stad gaan we op aanraden van de Italiaan naar het Light & Sound Festival. Zotte toestanden. Naast Lowie Vitton 😉 worden ook biggen en egeltjes verkocht, zijn er kermisspelen aanwezig en vindt de generale repetitie plaats van de show die ze later zullen opvoeren. We kijken geamuseerd toe hoe de strenge regisseuse de vaandelzwaaiers in lijn probeert te krijgen. Het lijkt een onbegonnen zaak en de mannen zelf trekken er zich geen fluit van aan, aan de grimassen op hun gezicht te zien.

Er staan eetkraampjes, waaronder ook enkele met insecten. Ik nam me voor, waar ik dit in China niet durfde enkele jaren terug, het nu toch te proberen. Maar vanavond niet schat, ik heb nog 5 maand. 🙈

Een wandeling terug naar het hotel, nog een kleine hap in het restaurant om de hoek en het bed in. Morgen wacht ons een lange busdag alweer. Op naar het noorden!