14.01.2023 – 19.01.2023

Om 7u30 worden we gewekt door iets wat lijkt op een preek die uit de boxen van de tempel vlak naast het guesthouse schalt. We zijn meteen wakker. De rit vandaag is amper 65km dus we hebben wat tijd om af te wijken. Ban Rak Thai, het mooiste dorp van Thailand en het Pang Ung natuurgebied liggen iets noordelijker bij de grens met Myanmar. Volgens Steven zouden we er amper toeristen zien. Ban Rak Thai blijkt echter het Brugge van Thailand (excuses mijn Brugse vrienden, ik zie jullie sowieso graag 😉). Een mooi dorpje, dat zeker wel, maar het is volledig uitgerust op toerisme. We lunchen aan de minst toeristische kant van het meer. Ik mag kiezen. Spicy? Tuurlijk dat, we zijn tenslotte in Thailand. Na 2 happen bestelt Steven toch maar een andere soep voor zichzelf. 🥵 Na Pang Ung zetten we koers naar Pang Mapha waar Jungle Guest House ligt.

Da, de schattige gastvrouw, ontvangt ons met open armen. Het dorp zelf stelt niets voor. Een hoofdstraat met winkels, guesthouses en touroperators. Weinig charme. Jungle GH ligt op de tweede lijn, omringt door natuur. We eten ter plaatse aan het kampvuur. Overdag is het zalig warm maar ‘s avonds koelt het snel af. Dat vuurtje is geen overbodige luxe gezien we voor deze week geen lange broeken pakten. We leren nog elke dag bij. 🤓

Wanneer we ‘s ochtends aanschuiven aan het ontbijt is Da’s papa sticky rice snacks aan het maken. Rijst wordt met suiker en kokosmelk in een stuk bamboe geduwd en geroosterd op het vuur. Best lekker. En hoewel de 90-jarige man amper een woord Engels spreekt, zijn ogen zeggen genoeg; er zit een gelukkige Thai aan de overkant van het vuur. Da serveert ons ontbijt en praat honderduit, over de sticky rice, haar vader, het guesthouse…we sluiten af met een foto. Zelden heeft ze al zo’n grote mensen gezien en al zeker geen vrouwen. Het is ook echt een grappig zicht. Met een knuffel en een warm gevoel nemen we afscheid.

Op naar Pai maar eerst naar de Nam Lod grot. De bekendste bezienswaardigheid in de buurt. Een beetje sceptisch ondertussen rijden we tot het ticketoffice. 600 Baht (€16,85) voor 3 personen, 3 grotten en vlot inclusief gids. De Frans Australische Peter vervoegt ons en we gaan en route. We zijn aangenaam verrast wanneer er een olielamp wordt aangestoken. Na de afschuwelijk kleurrijk ledverlichte grotten in de Balkan een plus al tot dit punt. Het eerste deel bezoeken we te voet. Een tweede deel op een bamboevlot door laag water met wel duizenden vissen onder ons en evenveel vleermuizen boven ons. Het laatste stuk is opnieuw te voet te verkennen. Wat een prachtexemplaar! Niet alleen knap omwille van de formaties maar deze grot is immens. De grootste die we ooit zagen.

We hebben nog wat tijd over voor zonsondergang en besluiten langs de binnenbaantjes naar Pai te rijden. Tenminste voor zover mogelijk, het laatste deel is langs de hoofdweg.

We kijken uit naar Pai, het werd ons verschillende keren aangeraden en op andere blogs lees je niets dan lof. Onze verbazing is echter groot wanneer we de stad binnen rijden. 95 % van de mensen die hier rond lopen zijn toeristen, het dorp zelf een aaneenschakeling van guesthouses, cafés, touroperators en winkels. Ambiance absoluut, authentiek verre van.

Het zal wel aan ons liggen, de meute lijkt zich wel te amuseren. En het is ook echt wel gezellig maar om op café te gaan hoef je nu niet meteen naar Thailand. 🤷🏼‍♀️

De volgende ochtend stappen we na het ontbijt naar de Witte Boeddha, een gigantisch beeld bovenaan een heuvel (570 trappen) en met uitzicht over de stad.

In de namiddag nemen we de scooters om de omgeving te verkennen. Het doel was de Land Split: een boer die van een nood een deugd maakte en de scheur, die tot stand kwam na een aardbeving in 2008, herleidde tot een bezienswaardigheid. Helaas blijkt ze permanent gesloten. Ondertussen zagen we bordjes met ‘Bamboo Bridge’ en ‘Viewpoint ‘, roulez! We arriveren als eerste bij de Bamboebrug. Een brug van 813 meter lang, verhoogd tussen de rijstvelden, gebouwd in 2016 en met als bedoeling de Bamboetempel en zijn monniken gemakkelijker te verbinden met het dorp. Nu is het meer een toeristische trekpleister dan een effectieve verbindingsweg voor de monniken. Om de zoveel meter staan er items waarin/waarop/waarlangs je als toerist ‘instagrammebele’ foto’s kan maken. Los daarvan is het een mooie korte wandeling met bergen aan de horizon.

We kruipen weer de scooter op naar het uitkijkpunt. Doi Mieng ligt op 1624m en biedt een wijds uitzicht over de vallei. We zien echter nog een andere pijl; Doi Thong. Op de kaart, niets te vinden.

We wagen het erop. De weggetjes zijn perfect maar kronkelen steeds meer en ze worden ook alleen maar steiler. Op een bepaald moment rij ik bijna achterin op Steven. Een supersteile helling en zijn scooter kan het niet aan. We parkeren de scooters langs de kant en zetten de tocht te voet verder. De volgende bocht zien we wat Doi Thong werkelijk is, een uitkijkplatform op het hoogste punt met 360 graden rondom uitzicht. Nog 900m te gaan. Verdorie, wat is dit steil! Maar wat een uitzicht.

Ideaal voor zonsondergang ware het niet dat we een poort doorreden die om 18u sluit. We dalen terug af en zijn op tijd buiten. Het dalen is mogelijks nog enger. De allersteilste hellingen zijn achter de rug wanneer plots mijn achterrem het begeeft. Ik zet het ding een aantal keer op en af maar geen verschil. Heel traag, met de voeten naast de scooter, met toegeknepen voorrem en billen zet ik de afdaling verder in. Steven komt al snel terug kijken waar ik uitzit. Nogmaals scooter af en aan maar opnieuw geen verschil. Wanneer er terug ook wat hellingen bij komen herstelt hij zich gelukkig wel. We stoppen onderweg nog voor een aperootje bij zonsondergang en rijden in het schemerdonker terug naar de stad.

Onze laatste dag is aangebroken. Vandaag keren we terug naar Chiang Mai. Een tocht van 130km. We stoppen nog kort bij Pai Canyon, de Grand Canyon van Thailand. Naar onze mening is die uitspraak toch een beetje overdreven. 🤓

De volgende 120km rijden we met uitzondering van een koffiepauze aan een stuk door. Mooi maar zeker niet het mooiste stuk van deze week. We maken goed vaart en besluiten het maximum uit de huur te halen. Wat Phrathat Doi Suthep en de Handgemaakte Paraplufabriek staan normaal op het programma voor morgen maar liggen beiden buiten de stad. De scooters komen van pas. Niet de mooiste tempel in de reeks en bovendien zeer toeristisch.

De Paraplufabriek is echter wel zeer de moeite. We lopen er als enigen tussen honderden handgemaakte paraplu’s. In alle maten en kleuren. Van sober tot zeer kleurrijk. Mooi om zien en mijn hartje gaat alweer wat sneller slaan. We gaan naar het hotel met een mooi compromis. Handgemaakt maar met een sobere tekening. Ik sleur het ding met plezier mee de komende 5 maand. 😅

‘s Avonds trakteren we onszelf op een lekker restaurantje, KOBQ, een aanrader!

De volgende ochtend starten we de dag met een voetmassage. We hadden er al enkele ondertussen maar hier kan je je laten masseren door vrouwelijke gedetineerden. Een sociaal project waarbij de dames een nieuw beroep leren en tegelijkertijd terug kennis maken met het normale leven buiten de gevangenis. Voor mij was het zelfs de beste massage van allemaal.

De rest van de dag is om wat praktische zaken te regelen. Wassen, de tijden voor de bus bekijken, de volgende dagen plannen. ‘s Avonds nog een streetfoodmarktje (Chang Phuak) en we zijn klaar voor onze volgende regio.

In de kantlijn…

Wanneer we lazen over deze tocht waren we eerst wat afgeschrikt. Op andere blogs lees je over het drukke, gevaarlijke verkeer. De jaarlijkse dodelijke slachtoffers. De ontelbare haarspeldbochten. Het tegengehouden worden door (vermeende) agenten die boetes innen als je internationaal rijbewijs niet in orde is. Hier mag je met 125cc ook niet rijden zonder moto rijbewijs.

Het verkeer in Chiang Mai is inderdaad druk. Alleen kalmte en assertiviteit is hier de redding. Buiten de stad rij je rustig rond. Maar hoe meer je afwijkt van de hoofdweg, des te kalmer. De wegen zijn beter dan in België. Buiten de echte kleine dorpen die verbonden zijn door verouderde betonwegen of aardewegen zijn de meeste wegen nette vlakke asfalt. En de Thaise chauffeurs zijn meestal ook hoffelijk. Een enkeling zal je voorbij racen in een bocht, de meesten blijven netjes achter je tot ze een vrije baan hebben. En uiteraard vraagt het besturen van zo’n scooter wat behendigheid in de haarspeldbochten maar het is geen race tegen de tijd. Rustig genieten van het landschap en opletten. Wij zouden deze tocht alvast opnieuw doen. Misschien in september wanneer de rijstvelden mooi groen kleuren maar zelfs nu was het meer dan de moeite waard.

Huur scooters: € 9,5 per dag per scooter (verzekering incl.). Verblijf: tussen de €14 en €24 per nacht. Al dan niet inclusief ontbijt. Eten kan je hier al vanaf €1,5 per persoon.