29.01.23 – 01.02.2023

Om 8u worden we opgepikt door een tuktuk aan het hotel. De bus naar Nong Khiaw vertrekt om 9u in het busstation dat op amper 5km ligt. Om 8u55 rijden we opnieuw voorbij ons hotel. 🙄 Wel met 6 passagiers meer. De Française die samen met ons vertrok is ondertussen in alle staten, al eens uitgestapt met alle bagage en terug ingestapt. Steven vond haar grappig, deed er zelfs een paar scheppen bovenop op door haar te plagen. Ik bedenk hoe hij zou reageren moest ik zo hysterisch doen. 🧐😅 Uiteindelijk komen we aan in het station, na nog eens 10 minuten wordt duidelijk welke bus we op moeten. 4 uur rijden, ik probeer wat slaap in te halen maar helaas laat de staat van het wegdek dat niet toe.

Aangekomen in Nong Khiaw checken we in. Toch wel het mooist gelegen guesthouse tot hiertoe. Ou River House, 6 kamers drijvend op een vlot. Wat een uitzicht. Een klein paradijsje.

We willen nu toch wel eens echt lokaal gaan en boeken een trekking voor overmorgen. We lazen al veel over het overtoeristische Muang Ngoy en daar gaan de meeste trekkings naar toe. Wij gaan voor de Deep Jungle Trek. De eigenaar van het bedrijfje (Mang) is alvast zeer enthousiast, we zijn benieuwd. Nog even genieten van het uitzicht in het zonnetje en op zoek naar een plek om wat te eten.

De apotheek van het dorp biedt ook eten aan. Dat kan niet anders dan hygiënisch zijn en indien niet is de Imodium vlakbij. 🙃 Lekker! De gastvrouw is zeer gecharmeerd wanneer Steven balletjes rolt van zijn sticky rice om in de curry te doppen. Jawel, we doen onderzoek naar de lokale gebruiken. 🤓

De volgende dag huren we een scooter om de omgeving te verkennen. Zalige natuur, mooi gelegen authentieke dorpjes. We stoppen in een van de dorpjes om een fles water te kopen en meteen staat heel het dorp ons aan te gapen. Een beetje onwennig.

In de namiddag genieten we van de rust en het uitzicht in de guesthouse.

‘s Ochtends vroeg uit de veren. We worden verwacht om 8u30 om onze tweedaagse te beginnen. We blijken de enigen te zijn die voor deze trekking kozen. We krijgen de breedlachende Oudone als gids toegewezen. Het gevoel zat meteen goed, er is een hoekske af. 🤓 En meteen ook wat medelijden want de man had een uur op zijn scooter in de koude gereden en staat te trillen als een riet. Voor hem is het ook de eerste keer dat hij deze tocht gidst, spannend. We vertrekken met de boot, best nog koud op dit uur. Maar zo mooi met de ochtendmist op het water. Twee uur varen.

Iedereen vaart naar Muang Ngoy maar wij dus een stuk verder. Een tussenstop in het dorp waar Oudone opgroeide en een beetje verder wacht een tweede lokale gids ons op om ons door de jungle te loodsen. Steil omhoog en omlaag. Het ‘pad’ dat we bewandelen is er nog maar een week. Hoe geweldig is dit! We vroegen Deep Jungle, we krijgen waar voor ons geld. Even stoppen voor de lunch. “Die jungle zijn allemaal hetzelfde toch, we hoeven dat geen 2 keer te doen toch? We hebben het nu wel gezien. “ My man, je moet hem kennen om het te geloven. 😅

We zetten de tocht verder. Nog een klein stukje omhoog en dan echt wel steil naar beneden. Al lachend roept Steven de gids toe dat er beter trappen gemaakt worden; veel gemakkelijker. Zijn woorden zijn nog niet koud of daar gaat hij. Het toeval wil nu toch dat ik net aan het filmen was. 🙈 Geen brokken, met uitzondering van de bananenboom en het ergste is op dat moment ook achter de rug.

We komen aan in het dorp Sop Jam. Een aardeweg met huizen aan beide zijden. Oudone brengt ons naar onze slaapplek, lokaler dan dit wordt het niet. 🤓 Ook dit is lokaal genoeg volgens Steven. Het dorp zelf is nog maar 3 jaar aangesloten op het electriciteitsnet. We zijn er de enige toeristen.

We zouden nog naar het viewpoint gaan en beginnen aan de tocht. Na 10 min keren we terug. Dit is echt te moeilijk en te gevaarlijk, klimmen over scherpe rotsen zonder houvast en naast een diepe afgrond.

De pintjes die we kochten drinken we op aan de rivier. Oudone praat redelijk vlot Engels, een uitgelezen kans om nog meer te weten te komen over het echte leven hier. Hij beantwoordt al onze vragen en wij die van hem. Een toffe afsluiter van de dag. Etenstijd. We worden verwacht bij de neef van Mang. Vreemd genoeg mogen we niet bij aan tafel, blijkbaar uit respect voor ons. Het voelt toch een beetje onwennig.

Maar Oudone stelt niet teleur. Hij neemt ons na het eten mee naar zijn neef waar we mogen aanschuiven rond het vuur. De familie is groenten aan het stomen, laat ons proeven van allerlei soorten die wij niet kennen en ook van Lao Whiskey. Opnieuw een open gesprek met Oudone als tolk. En biertjes, die de dochter ging kopen deze keer. Ze betaalde 5000 kip minder dan wij. 🤓 Zo’n avonden … daar worden wij intens gelukkig van.

En dan op bed. Ook lokaal, het kon evengoed de grond geweest zijn, zo hard. Raar genoeg slaap ik het langst aan 1 stuk door van alle nachten onderweg ondertussen.

‘s Ochtends ontbijten we bij zijn neef. Zittend op de grond bij een lage tafel met gebakken vis, groentensoep, omelet en uiteraard sticky rice. Een Laotiaan eet zo’n kilo rijst per dag, een gemiddeld gezin eet 2,5 ton rijst per jaar. Sticky rijst omdat dit beter vult dan gestoomde.

Het is amper 8u en we worden al whisky aangeboden; onbeleefd om te weigeren en het kan maar ontsmetten gezien we allemaal met onze handen uit eenzelfde pot eten. Met een warm en dankbaar gevoel beginnen we aan onze tweede dag. Een beetje boot, een beetje wandelen. Een viewpoint, een grot en een waterval. Mooi maar niet de mooiste die we al zagen. We sluiten af met een stukje kajakken voor we eindigen in de stad. Wat een fantastische ervaring. En wat een geluk dat net Oudone onze gids was. Andere reizigers hadden niet de ervaring die wij mochten genieten horen we ‘s avonds.

We nemen afscheid en wisselen nummers uit. Ook voor Oudone was het blijkbaar een fijne ervaring, amper een uur later zoekt hij ons op in ons hotel en drinken we samen nog wat biertjes.