02.02.2023 – 06.02.2023

Een reisdag. 6u rijden van Nong Khiaw naar Luang Namtha. We arriveren op tijd aan het busstation want met onze lange benen willen we geen 6u in zo’n minibus op een slechte plaats gepropt zitten. Een vlotte rit, 1 tussenstop met lunchpauze en we arriveren in het busstation.

Een klein beetje onderhandelen alweer over de prijs van de tuktuk. Op zo’n plekken heb je niet veel keuze.

Inchecken en de stad in. 1 straat, geen ziel. We geven het nog een kans bij daglicht. De volgende ochtend huren we opnieuw een scooter. Nog iets noordelijker zou de natuur ongerept en mooier zijn. Ligt het nu aan het grijze weer maar wij zijn niet onder de indruk. We doen nog een poging om wat meer zijwegen in te slaan en rijden naar het meest afgelegen dorp dat op de kaart te zien is. We zetten de scooters aan de kant en gaan te voet het dorp in. In een mum van tijd lopen alle kinderen van het dorp achter ons aan, elke stap die we zetten lijkt er wel een kind bij te komen. Ze blijven op veilige afstand. Wanneer ik me omdraai en op ze toe loop, stuiven ze uit gierend van het lachen uit mekaar. Zo gaat het nog een paar keer. Met een twijfelende high five en luid bye-bye geroep rijden we het dorp uit en terug naar Luang Namtha. De fantastische ervaring in het dorp daar gelaten blijft onze mening dezelfde. Misschien hadden we toch een trekking moeten boeken!? De ervaring met Oudone was echter zo geweldig dat we bang zijn dat alle volgende zullen tegenvallen.

We besluiten niet langer te blijven en morgen de HST te nemen naar Vangvieng.

De taxi pikt ons op aan het hotel. Een uur rijden voor 35km. De man is op zijn gemak, nog even tanken, een passagier oppikken, een plaspauze. Vandaar het uur dus, we vroegen het ons al af. 😅

Meteen in de rij om tickets te kopen. De trein van 12u zit vol, dan die van 14u maar. Wachten, zittend op de grond want met die 12 stoelen komen ze er niet voor al het volk. Een half uur voor tijd roepen ze af om in te checken, een kwartier later om ons naar het perron te begeven. Blijkbaar moet iedereen in coupe 7. We wachten geduldig tussen de twee betonnen kolommen met nummer 7 op. De trein arriveert en als vee proberen ze ons allemaal door 1 deur te krijgen en de trein op tijd te laten vertrekken. Twee stewards roepen door megafoons dat we toch andere deuren mogen nemen. Chaos! Niet iedereen zit neer en de trein begint al te rijden. Wij nemen plaats in wagon 8. Wanneer iedereen min of meer zit begeven we ons naar onze zitplaatsen, deze zijn bezet. Probeer dat maar eens uitgelegd te krijgen. We gooien de rugzakken op de hoop bagage die zich in de gang heeft verzameld en nemen uiteindelijk onze plaatsen in. De stewards komen langs en krabben in hun haar bij het zien van de stapel. Ze beginnen te sleuren met zakken en valiezen.

We stoppen in de volgende halte. Je houdt het niet voor mogelijk maar daar staat ook iedereen aan nummer 7. Alle mensen die opstappen murwen zich door coupe 7 naar coupe 8. Diegenen die het niet zien zitten gooien hun bagage opnieuw op de stapel. Ik kan mijn innerlijke schaterlach amper bedwingen. Toppunt is dat er bij aankomst in Vang Vieng nog 4 coupés leeg zijn. 🙈

Die Hoge Snelheidstrein was trouwens maar een gewone trein. Soit, we zijn er en sneller dan met een busje.

Onze twee dagen in Vang Vieng vullen we met een dagje stappen en een dagje scooteren.

En zoals altijd mijden we de verplichte nummertjes dus zijn we zelfs meestal alleen. De natuur is opnieuw meer ons ding. Een horizon met groene bergen. Maar dat stof jongens, dat went niet.

We bezoeken Blue Lagoon 3, de lagoon zelf is niet de moeite, de weg ernaartoe daarentegen, genieten! Lagoon 4 is daarentegen veel mooier en de minst bezochte van de vier. In de buurt ligt het dorpje Ban Phatang. De bamboebrug blijkt niet meer te bestaan, het uitzicht daarentegen…🤩

Op naar andere oorden.