07.02.2023 – 12.02.2023.

We boeken het busticket via het hotel. Het scheelt amper in prijs en zo zijn we op ons gemak.

De pickup van 8u30 wordt 9u15, de tuktuk naar het busstation blijkt meteen de minibus naar Vientiane. Volgepakt, rugzakken in het gangpad en voor de schuifdeur. Grote luxe blijkt later. 😅

We rijden Vientiane binnen en droppen alvast 1 ‘passagier’ . Een kip in een doos reisde al de hele tijd mee onder de zetel. Het beestje had geen kik gegeven.

Wij worden even later zelf gedropt aan de overstapplaats. Een tweede minibus brengt ons naar het busstation. “Je moet geen lokale bus nemen, daarmee doe je veel langer over de tocht en heb je amper plaats. Ik raad de VIP bus aan.” zei de man aan de receptie van ons hotel. En dan eindigen we zo…

9u later. 9u! Gebroken eindigen we in Thakhek.

Gelukkig is de €11 voor de kamer die we boekten wel zijn geld waard. Eindelijk krijgen we die VIP. 🤓

We boeken meteen 2 scooters om de bekende Thakhek loop te rijden.

De volgende ochtend vertrekken we na de regenbui. De eerste in anderhalve maand. Verkoelend werkt ze echter niet. Nu we meer in het zuiden zitten is het ook voelbaar warmer en vochtiger. De wind op de scooter brengt gelukkig verfrissing.

We zijn in onze nopjes. Die scooters zijn echt ons ding. Liefst wel elk eentje. 😅

Meteen een prachtige start. Route 12 brengt ons langs mooie landschappen en voor het overgrote deel perfecte asfalt.

Onze eerste stop is de Xien Liap grot.

Het is wat zoeken naar het pad, er is namelijk geen. Klauteren over rotsen of schoenen uit en door het water? We kiezen voor het eerste. En we zijn voorzien! We hebben er aan gedacht onze petzels mee te nemen. 🤓

Een uitdagend parcours maar het lukt en we worden beloond met fantastische zichten.

Vermoedelijk door het uitdagende pad zijn we bijna de enigen op dat moment in de grot. Een fijne extra.

De terugtocht naar de ingang is mogelijks nog iets uitdagender maar we geraken zonder natte voeten of meer aan de scooters. Steven struikelt voor de verandering nog eens in het laatste vlakke stuk pad maar daar zijn we ondertussen al aan gewoon. Hij roept zelf: “en dan struikel ik op zoiets.” 🤣

Verder…door zeer diverse landschappen naar het Nakai Plateau, een vlakte ontstaan door de aanleg van een dam en stuwmeer. Duizenden dode bomen staan met hun voeten in het spiegelende water. Magisch.

Na een rustige nacht in Phosy Garden Resort terug en route. Voor heel even want amper 500 m verder, bij een eerste fotostop op de brug, wil mijn scooter niet meer starten. Terug naar Phosy en de Pokemons (Pokemon Go; waar we huurden) bellen. Na wat telefoons (en de hulp van de gastvrouw van het guesthouse, ah ja want taalbarriere), wordt ons beloofd dat 2 uur later een nieuwe scooter zal arriveren. Voel je hem komen!? 3u later geen scooter. Opnieuw bellen. Een nieuwe batterij is onderweg krijgen we te horen. Ondertussen alles een dag later schuiven want we zouden moeten racen om voor zonsondergang aan de volgende guesthouse te geraken en geen tijd meer hebben voor stops. 6u later arriveert de batterij. De mechanieker zou later die avond komen. Ondertussen weten we wel dat we niet moeten zitten wachten en kunnen nog een wandeling maken bij zonsondergang. Om 20u is er nog steeds geen mechanieker te zien. Hij zou om 6u ‘s ochtends komen. We zijn benieuwd.

Bij het ontbijt krijgen we te horen dat de batterij vervangen is. We gaan meteen testen. Hij start nog steeds niet. 🙄 De gastvrouw krijgt hem na veel foefelen wel aan de praat. Op hoop van zegen. We durven hem niet uit te zetten bij fotostops. Maar dan moeten we tanken, met een klein hartje. Maar als bij wonder gaat het starten vlot. We bezoeken de Dragon Cave en zijn viewpoint. We stoppen bij de Cool Pool en nog even in het dorp Ban Thabak om de torpedoboten* (zie onder) te spotten.

Tegen zonsondergang arriveren we in het dorp Khoun Kham voor onze voorlaatste stop.

Na het ontbijt en de gezellige babbel met een Duits koppel zetten we aan voor onze eerste stop. The Rock Viewpoint biedt een prachtig uitzicht over de puntige karstbergen. Op een netjes aangelegd plankenpad loop je letterlijk tussen de rotsen. En hoewel weer zeer kort maken de uitzichten veel goed.

Op naar onze laatste echte stop van de loop, de Kong Lor grot. We checken eerst in bij Thongdam Guesthouse om te voet de laatste afstand te wandelen tot de grot. Wat een hete dag! En plakkerig.

De grot brengt verkoeling. Vooraleer we in de boot stappen moeten we slippers aan. 🧐 Al snel wordt duidelijk dat we een paar keer uit de boot moeten, niet alleen voor de verlichte stops maar ook omdat het water soms zo laag staat dat de boot komt vast te zitten. Het grootste deel van de 7km lange boottocht varen we trouwens in het donker met enkel het licht van onze petzels.

Waar we dachten dat de Nam Lod grot in Thailand de grootste was tot op heden in onze reizen moeten we onze mening hier dus herzien.

Nog een ritje door het dorpje en iets eten. Onze laatste dag hebben we 260 km voor de boeg. We rijden terug langs dezelfde weg omdat het laatste deel van de loop niets te bieden heeft en ook niet zo mooi is als het deel dat we al reden.

Een lunchpauze in Thalang waar we onze scooterpech hadden en op naar Thakhek. Vlotjes. We arriveren in de vroege namiddag, checken in het busstation de verbinding voor morgen en gaan nog even de stad in.

Op naar het volgende stukje Laos.

*De metalen boten hebben inderdaad wel wat weg van een torpedo, maar zijn dat niet. In de jaren ’70 is Laos zwaar gebombardeerd. De Amerikanen vlogen over het land richting Vietnam en namen extra brandstof mee in tanks die ze konden afwerpen zodra ze leeg waren. Deze lege hulzen zijn door de lokale bevolking van Ban Thabak omgebouwd tot boten.