06.04.2023 – 09.04.2023

Op naar Borneo dus. We landen laat op Kota Kinabalu. Juist nog tijd om iets snel te eten en op bed. Een dag om deze stad te verkennen is meer dan voldoende. We wandelen langs de kustlijn naar de moskee. Charmant is dat alweer niet maar we moeten toch aan die 10000 stappen geraken. 🤓 De vismarkt onderweg is wel leuk om door te wandelen. Wij zijn opnieuw wel meer de attractie dan andersom. Verschillende mannen komen op hun tenen naast ons wandelen. (Ik zou eigenlijk wel willen weten wat ze ondertussen allemaal zeggen. 🤓) “Where are you from?” En nooit wordt België geraden. 🧐😅

De volgende dag wordt ons autootje geleverd. Inpakken en wegwezen. Eerst tanken, we moeten de auto terugbrengen met 3 streepjes in de tank. Dat is hier al heel de tijd zo, de logica erachter hebben we nog niet gevonden.

Maar aan 50 cent per liter gaan we geen verlies doen.

Eerste stop; Sandakan, een mooie groene heuvelachtige route. Maar meteen worden we ook geconfronteerd met het kappen van regenwoud. Zover het oog reikt werd dit vervangen door oliepalmbomen. Een bijzonder jammere zaak die toch nog meer doet nadenken over de aankoop van producten met palmolie.

De volgende dag bezoeken we het Orang-oetans Rehabilitatie Center in Sepilok. Hier worden gewonde, zieke, overlevenden van stropers en de dieren die door de kap verdrongen zijn, opgevangen en voorbereid om terug de natuur in te gaan. Dit alles zogezegd in een ‘wilde’ omgeving. Met honderd anderen staan gapen naar beesten die gevoederd worden, dat geeft ons toch meer een zoo-gevoel.

Op naar Kinabatangan. De langste rivier van Maleisië die omzoomd wordt door nog het weinige regenwoud dat rest. Vanuit onze lodge doen we twee boottochten om dieren te spotten. Tijdens de namiddagtocht zien we dan wel een orang-oetan in het wild en ook neusapen en makaken, volgens de gids de ‘jungle-maffia’. ‘s Ochtends zien we een babykrokodil en veel exotische vogels ttz, meestal zwarte vlekken in de top van een boom en we zijn niet echt vogelaars. 😉

Terug op de kamer nog even onze dagelijkse workout. Ik zag het zo gebeuren; aan het einde van de reeks gaan de handen de ventilator aan het plafond in. My man, het is een handvol. En alle vingers hangen er gelukkig nog aan. 🙈

Op naar Sempora!