24.04.2023 – 27.04.2023

We landen op Osaka. Van hieruit zullen we 2 weken rondtrekken. Alles is deze keer wel uitgestippeld. Een tweede keer al want we herboekten alles al een keer ifv het autoloos zijn maar dat was achteraf gezien dan toch niet nodig geweest. 🙄 Op de luchthaven pikken we de auto op, het was alsof het verhuurbedrijf een eerste keer zo’n vertaling van het JAF (Japanese Automobile Federation) te zien kreeg. Uiteindelijk krijgen we hem toch mee. Volgende stop; een nieuwe Sim kaart. Ik vind op internet een winkel een beetje verder, zo moeten we niet op zoek in het doolhof van de luchthaven. Wij daarheen. Geen toeristensim. Alsnog terug naar de luchthaven. 🙈 Anderhalf uur en 8 tolhokjes later (4 teveel 🥸) kunnen we koers zetten naar onze eerste bestemming. Een klein stresske want er staat een online meeting gepland voor de verkoop van ons huis in Gent. Ondertussen verwittigen we Jeroen, notaris en vriend, dat we het waarschijnlijk niet op tijd halen. 40km voor het hotel stoppen we bij een charmant uitziend restaurantje, Tencho. De ideale plek voor de gebeurtenis. We zijn de enige gasten, installeren ons aan een tafel, bestellen twee Japanse Whisky’s en bellen in. De akte wordt net ondertekend, vlotjes!

De charmante en schattige chef kookt nog een geweldig lekker maal voor ons. We nemen nog een whisky, er mag nu echt geklonken worden. 😉

Nog een klein uurtje rijden en we arriveren bij 鬼のさんぽみち Guest House Onigajo in Kumano. We worden zeer hartelijk ontvangen door de warme familie.

Het plan was om hier 3 dagen een aantal delen van de Kumano Kodo Pelgrimstocht te wandelen maar helaas zit het weer niet mee.

De volgende ochtend wagen we het er alsnog op. Gewapend met regenbescherming en paraplu’s beginnen we aan de tocht naar de Matsumoto-Toge Pas. Hoe mooi is dit pad!? 🤩 Oude trappen, overgroeid met sappig groen mos. Een beeld uit een sprookje. We vervolledigen de lus langs de Onigajo trail. Een groot contrast. Rauwe kust, machtige rotsformaties. Hemels! De weergoden blijven ons welgezind en houden het op een lichte miezerregen. En daar zijn we uiteindelijk nog content mee ook. Het maakt het plaatje nog magischer. We breien er nog de Obuki-trail aan vast en eindigen met de Kannon-michi trail. Jammer genoeg is het stempelhokje daar verdwenen.

De familie reserveert een restaurant voor ons voor het avondmaal. We cruisen eerst nog even met de wagen door het regenachtige maar toch geweldig mooie landschap. En dan begint het lampje van de motor te branden. (We hadden de auto net Maggie gedoopt en vermoeden dat ze niet echt akkoord was met de naamkeuze. 😅)

Het verhuurbedrijf bellen dan maar. Met veel engelengeduld (alle credits naar Steven 😁) en een extra 10 minuten om een mailadres door te geven (3 x spellen, 3 x tolken, 3 x herhalen 😅), krijgen we toch het nieuws dat we de auto morgen mogen inruilen. Een rit van 3u wel en op de planning stond er al eentje van 6u. Vroeg opstaan dus.

Het restaurant was echt een aanrader! Sakanaya Shintaku. (446-15 Idocho, Kumano, Mie 519-4324)

De kok twijfelt aan onze keuze voor Shiokara, een Japanse delicatesse, maar deze valt erg in de smaak. Ik heb Steven wel verzwegen dat de stroperige saus gemaakt wordt van de gezouten en gefermenteerde ingewanden van de vis. 🤓

Ook de tempura van rode gember, sashimi en gestoomde kokkels smelten op onze tong.

Vroeg het bed in want we willen vertrekken om 6u.

We worden nog warm uitgezwaaid door de familie, er worden foto’s gemaakt (😴) en we rijden richting Wakayama om de auto te wisselen.

Zelfs in de gietende regen is het landschap prachtig!

De wissel gaat vlot en we rijden met uitzondering van enkele plaspauzes in 1 ruk door naar de terminal in Uno voor de ferry naar Naoshima. Net op tijd om deze van 15u30 te nemen arriveren we aan de terminal. We pakken nog snel onze kleine rugzakken voor 1 dag, de auto blijft aan land en we stappen de boot op. Ik mag dan gejaagd zijn op zo’n momenten maar heb alles mee. Steven beseft 5 min na het loskomen van de kade dat hij zijn short maar ook het stempelboekje is vergeten. 🙄

To be continued…