06.05.2023 – 11.05.2023

Na een kort nachtje eerst nog de rugzakken herpakken. De stapel souvenirs groeit aan, het gewicht (zowel van de grote als van de handbagage) is beperkt en de Japanse striktheid is echt wel strikt. 😁

We leveren de auto in en begeven ons naar de incheckbalie. De grote rugzakken gaan op de weegschaal. De mijne is een ondergewichtje en gaat door. Die van Steven weegt 200g teveel, krijgt een label heavy en we moeten een handtekening zetten om de verantwoordelijkheid op ons te nemen. So far, so good. Maar dan, de handbagage, de mijne gaat er weer vlot door. De limiet is 7kg en ik heb 5,8. Die van Steven is 7,6kg. Groot probleem! De logica ontbreekt want samen zitten we onder het maximum gewicht. En dan zie ik de vonken rond zijn hoofd verschijnen. 🤯 We herpakken. Maar dan vragen ze ook mijn heuptasje erbij op te leggen. Het blijft teveel, de ergernis groeit. Oplossing, steek wat gerief in de zakken van je broek en doe een extra jasje aan. Een tip van de dame achter de balie. Snappen wie snappen kan, het gewicht blijft uiteindelijk hetzelfde. Het zit gewoon anders verdeeld. 🙈 We gaan door maar niet zonder eerst nog de logica versus striktheid te proberen uitleggen. 😅

Eerste stop; het Onuma Prince hotel. Afgelegen in een mooi park, uitzicht op de vijver. We kunnen het slechter treffen.

Er ligt niet echt een restaurant in de buurt dus we besluiten in het hotel te eten. We hebben geen al te hoge verwachtingen maar het zien van de wijnkaart beslist daar meteen anders over. We laten ons volledig gaan. Het mag, het kan soms. We eten de meest verse sashimi ooit. 🤤 Sorry aan de gevoelige kijkers. Heerlijk!

Na een even heerlijk ontbijt, in een gigantische ontbijtzaal wel, zetten we koers naar onze volgende stop.

Maar eerst bezoeken we Goryokaku, een gebastioneerd vestingstelsel (of ‘trace Italienne’ – dank aan Wiki 🤓) en het voornaamste fort in de Ezo Republiek. Het park staat vol met Japanse kerselaren maar helaas zijn we te laat voor de witte bloesems, enkel nog de roze staan in bloei. We maken een wandeling door het mooie park maar het zicht is het indrukwekkendst vanaf de uitkijktoren.

We beklimmen ook Esan. Een nog steeds actieve vulkaan op 618 meter boven zeeniveau.

We lijken in een andere wereld! Zo mooi! De stank is even indrukwekkend, zo vers de sashimi van gisteren, zo rot de eiergeur hier.

We zijn overweldigd en kijken uit naar de rest van het meest noordelijke eiland. Het hotel die avond (hotel Keipu) is niet om naar huis over te schrijven. Het ligt nog afgelegener dan dat van vorige nacht maar met geen faciliteiten en geen uitzicht. Ze doen wel moeite om ons nog iets te eten te maken. Blijkbaar was dit vooraf te bestellen. 🙄 Met een auto geraak je anders wel in een dorp maar niet met een lege tank en alle tankstations gesloten op zondag. 😬

De volgende ochtend eerst tanken dus en we rijden naar Hakodate centrum. De bekende Red Brick Houses aan de haven doen een beetje denken aan Dok Noord, veel potentieel maar weinig kwalitatieve inhoud.

Op naar Toya Lake. We verblijven 3 nachten in Hotel Cocoa Resort. Jongens toch, met ons gat in de tofu! A room with a view en wat voor een! Zalig. En het moet zijn dat het hier niet zo heel toeristisch is want deze kamer voor €70, prijs/kwaliteit kan dat tellen. 🤩

We verkennen de omgeving en starten met Jigokudani (Hell Valley), het Oyunuma en het Okunoyu Pond.

Als afsluiter alweer een lekker diner in Aikawazushi Sushi. Opnieuw worden we getrakteerd op een flesje sake. Die gastvrijheid, zotjes!

Onze laatste dag nemen we de gondel naar de Usu Vulkaan. Deze is minder indrukwekkend dan Esan maar het zicht met de besneeuwde Yōtei op de achtergrond is dat des te meer.

Het is een heldere dag, Yōtei is helemaal zichtbaar, we willen hem nog wel eens van dichter bekijken. Echt beklimmen gaat pas in juli, als de sneeuw weg is. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. 😅

We stoppen in het Fukidashi Park, een mooi aangelegd park met een frontaal zicht op de berg vanop een heuvel vol Japanse kerselaars, die wel nog in volle bloei zijn. 🤩 De waterval met bemoste rotsen is ook een pareltje. Hoe doen ze het toch. ✨

‘s Avonds in het restaurant krijgen we twee postkaarten van een lokale fotograaf cadeau die het tafeltje naast ons zit te eten. 🥰

We zouden hier zeker nog twee weken kunnen spenderen maar we hebben er maar eentje meer en nog zoveel te ontdekken. En route!