18.04.2023 – 23.04.2023

3 vluchten, 2 keer 4u wachten en 24u later landen we in Naha, de hoofdstad van Okinawa.

Okinawa is het meest afgelegen zuidwestelijke eiland van Japan en ligt in de ‘blue zone’. Dit zijn plekken op de wereld met de hoogste levensverwachting. De belangrijkste oorzaak hiervan is Ikigai, een onderwerp dat me mateloos boeit. Waar sta jij elke dag voor op?

Gezien we geen auto hebben en de Japanners zeer late (en beperkte) inchecktijden hebben bedachten we in het vliegtuig onze bagage achter te laten in de luchthaven en onze kleine rugzakken te pakken voor de 5 dagen.

Zo gezegd zo gedaan.

Op zoek naar een taxi die ons naar het eerste hotel brengt. Netjes in de lijn wachten. Het is onze beurt. Ondanks het een oude auto is, opent de deur automatisch. 2 minuten later stappen we terug uit. De man kent het adres niet en weigert ons te vervoeren. 😅 De volgende lukt gelukkig wel.

We boekten een hotel in Tsuboya, het keramiek mekka van Naha. Een hele straat vol ambachtenshops. Japan is onze laatste stop dus nu kan er wel wat gekocht worden. 😅

We sluiten de dag af met heerlijke ramen in een lokaal tentje.

Door het gebrek aan auto (door het gebrek aan Japanse vertaling van het rijbewijs 🤷🏼‍♀️) zijn we aangewezen op de bus. Vroeg uit de veren want de rit naar Churaumi is 2u en we willen het maximum uit de dag halen.

We vinden vrij snel de juiste bus en om 10u arriveren we in Churaumi. Ondertussen hebben we door dat het de hele dag gaat gieten, onze plannen vallen in het water.

Een bezoek aan het Aquarium dan maar. Toch fascinerend die onderwaterwereld.

Terug buiten giet het nog steeds. We kopen twee paraplu’s en gaan op zoek naar een café. Alles dicht. Ondertussen is het tegen inchecktijd en besluiten we de bus naar het hotel te nemen. Google Maps geeft de opstaphalte aan en ook dat we 1 halte verder moeten. Dus drukken we meteen na vertrek op het belletje. De bus blijft maar rijden en 20 min verder stopt hij aan zijn eerstvolgende halte. 🙈 Opnieuw de bus op, de andere richting uit. Zo gaat de dag ook voorbij. 😂

Efficiënt zijn die bussen trouwens wel, je trekt een nummertje bij het opstappen, elke halte verder komt er op een scherm vooraan een bedrag en bij het uitstappen weet je perfect hoeveel je moet betalen.

Uiteindelijk arriveren we op de juiste plek, drinken nog een koffie en checken in.

“Er is zelfs een printer” hoor ik Steven zeggen. Ik kijk naar de plek waar zijn blik op gericht is en zie de kookplaat. We lachen hier wat af, ik geef het jullie op een blaadje.

Ondertussen is, tegen alle verwachting in (het zou 2 weken duren), de vertaling van het rijbewijs via mail binnen gekomen. Hoe efficiënt de bussen ook, we willen echt het maximum uit dit land halen en niet alles is bereikbaar met het openbaar vervoer. We boeken een auto vanaf morgen. Daarvoor moeten we wel terug naar Naha maar het zal ons, hoe dan ook, veel transporttijd besparen.

‘s Avonds eten we sashimi in een restaurant vlakbij. Ik zou dat echt elke dag kunnen eten! 😋

Weer een korte nacht. Op Google Maps blijkt de bus die we dachten te nemen (rechtstreeks) niet meer te rijden. Dan maar eentje met een overstap. Als dat maar goed komt. 🙈

Eerst lijkt deze vertraging te hebben waardoor we de aansluiting net zullen missen maar dat is buiten de Japanse efficiëntie gerekend. De chauffeur neemt zelfs een plaspauze maar dropt ons toch netjes op tijd om de overstap te kunnen nemen.

Eerst nog het rijbewijs printen in een 7Eleven. En hop, een taxi naar de car-rental.

Joehoe vrijheid!

Eerste stop; een papierwinkel. Je kan in Japan authentieke stempels verzamelen bij elke bezienswaardigheid. Dat willen we uiteraard niet missen.

Ik vind een leuk-uitziende winkel op het www en we rijden erheen. Stationery-Heaven zo blijkt. Ik koop, buiten het boekje dat we zochten, nog een aantal andere prachtige spullen. 🙈

En weg zijn we! Een eerste stop aan kaap Bise, zelfs met het bewolkte weer een fantastische plek. Tropische vissen zwemmen gewoon net onder het oppervlak.

Verder naar Kouri Island met zijn hartvormige rotsformaties en op naar Kunigamu.

Daar boekten we een pension net onder de top van Yonaha Dake. Helaas zit het weer nog steeds niet echt mee en blijft het wat grijs en bewolkt. Anders zouden we hier een prachtige sterrenhemel zien boven een panoramisch uitzicht over de vallei.

De geplande wandeling slaan we ook over gezien de beloning, het uitzicht op de top, nihil zou zijn. Voor wat, hoort wat, toch!? 😅

We starten de dag met een ontbijtje in een kleine gezellige koffiebar. De mensen zijn hier zo ontzettend lief! Hartverwarmend. Ik ben hier nu al graag.

We cruisen heel de noordelijke kustlijn af met de nodige (foto)stops, onder andere op Kaap Hedo, en zetten koers richting Nago.

‘s Avonds eten alweer geweldig lekker in een lokaal restaurantje, Yukino.

Na een ontbijt in een tof plekje (Flap Coffee) rijden we op onze laatste dag Okinawa nog de hele oostelijke kustlijn af met stops op Ikei en Miyagi Island.

Op dat laatste pikken we een stukje mee van een feest ter ere van een vruchtbare visvangst. Die trommels, dat is altijd kippenvel voor mij.

Verder naar het Nakamura Huis. Hier scoren we onze eerste stempels.

Nog een laatste stop op Ou, een klein eilandje in het zuiden en inchecken.

Na een tip van onze gastheer belanden we in een Izakaya restaurant (Arokaya). Kort vertaald; vlees en drank. 😅 De menukaart is volledig in het Japans, google translate maakt bijna dat onze honger over is maar de ober vertaalt netjes met zijn app ‘leave it to me’. Om duimen en vingers af te likken!

Onze eerste week zit er al op! De mensen zijn superlief, de kindjes mega schattig en alles is hier zo puur. Benieuwd naar meer. Op naar het ‘vasteland’.